Pame Tameio

Στη σελίδα Bet-Tameio μπορείτε να δείτε τις προβλέψεις για τους αγώνες του τριημέρου.

Στο «Κοσμηματοπωλείο Μουσάγεφ» του Λονδίνου πωλήθηκε ένα μπλε διαμάντι – ένας από τους σπανιότερους πολύτιμους λίθους στον κόσμο – στην τιμή των 7,98 εκατομμυρίων δολαρίων, σε δημοπρασία του οίκου Sotheby’s στο Χονγκ Κονγκ.Πρόκειται για τον ακριβότερο πολύτιμο λίθο στον κόσμο ανά καράτι, που πωλήθηκε σε δημοπρασία: το 6,04 καρατίων μπλε διαμάντι έφθασε το 1,32 εκατομμύριο δολάρια ανά καράτι.

Μέχρι σήμερα, το ρεκόρ είχε εδώ και 20 χρόνια το “Hancock Red”, ένα κόκκινο διαμάντι που είχε φτάσει τα 926.000 δολάρια ανά καράτι την εποχή εκείνη, όπως ανακοινώθηκε από τον οίκο Sotheby’s.

Πωλητής του σπάνιου μπλε διαμαντιού ήταν ένας ασιάτης συλλέκτης. Το «Κοσμηματοπωλείο Μουσάγεφ» φημίζεται για την απόκτηση σπάνιων και ακριβών πολύτιμων λίθων.

Το ύψος τους αθροιστικά δεν ξεπερνά το 1,5 μέτρο, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Li Tangyong και την Chen Guilan να ανταλλάξουν όρκους αιώνιας αγάπης πριν από λίγες ημέρες.Το μικροκαμωμένο ζευγάρι παντρεύτηκε μαζί με άλλα 30 ζευγάρια σε ομαδική τελετή γάμου σε πάρκο της πόλης Shunde της Κίνας, και όχι μόνο δεν χάθηκαν μέσα στο πλήθος, αλλά παρευρισκόμενοι και λοιποί νεόνυμφοι τους καταχειροκρότησαν για την απόφαση τους.

«Έπρεπε να περιμένουμε τρία ολόκληρα χρόνια αυτή τη μέρα, καθώς οι γονείς μας είχαν έντονες αντιρρήσεις για αυτό το γάμο» δήλωσε σε συνέντευξη του σε τοπική εφημερίδα ο Li, που έχει ύψος περίπου 94 εκατοστά.

Τώρα το ζευγάρι δηλώνει πανευτυχές και ο Li μαζί με την ύψους μόλις 60 εκατοστά σύζυγο του, περιμένουν να δουν το όνομα τους στο βιβλίο Γκίνες ως το πιο κοντό ζευγάρι.

Είναι απόγευμα και ο μπάρμπας απο το ωραιο νησάκι του Αιγαίου έχει πάει για ψάρεμα στην αμμουδιά. Αφού ρίχνει την πετονιά ξαπλώνει προς τα πίσω στηριζόμενος στους αγκώνες του και αρχίζει να αγναντεύει περιμένοντας κάποιο τσίμπημα. Σε λίγο εμφανίζεται ένας επιχειρηματίας στην αμμουδιά που είχε πάει βόλτα για να αποβάλει λίγο από το στρες που του δημιουργούσαν οι δουλειές του.
Βλέποντας τον ψαρά να ψαρεύει τόσο νωχελικά, τον πλησιάζει και του λέει:
- Δεν κάνεις καλά, με αυτό τον τρόπο δεν θα πιάσεις ψάρια. Πρέπει να βρέξεις κώλο αν θέλεις να πιάσεις ψάρια…
- Για ποιο λόγο; τον ρωτάει ο ψαράς.
- Θα τα πουλάς και θα βγάζεις κέρδος.
- Για ποιο λόγο;
- Μετά από λίγο καιρό με τα κέρδη θα πάρεις δίχτυα ώστε να πιάνεις περισσότερα ψάρια…
- Για ποιο λόγο; λέει και πάλι ο ψαράς.
Λίγο ενοχλημένος, ο επιχειρηματίας αποκρίνεται:
- Πιάνοντας περισσότερα ψάρια θα μπορέσεις να πάρεις μία βάρκα και να βγάλεις περισσότερα χρήματα…
- Για ποιο λόγο; ξαναλέει ο ψαράς.
Έχει αρχίσει να του την δίνει του επιχειρηματία η μονότονη απάντηση του ψαρά αλλά υπομονετικά του εξηγεί:
- Με τα χρήματα θα αγοράσεις ένα μεγαλύτερο πλοίο και θα προσλάβεις ανθρώπους να σε βοηθούν!
- Για ποιο λόγο; ρωτάει και πάλι ο ψαράς.
Ο επιχειρηματίας είναι πλέον κατακόκκινος, γεμάτος θυμό!
- Μα δεν καταλαβαίνεις; Σε λίγα χρόνια θα έχεις έναν ολόκληρο στόλο από ψαράδικα, με πολλούς υπαλλήλους, που θα ψαρεύουν σε όλες τις θάλασσες του κόσμου, για λογαριασμό σου!!
- Για ποιο λόγο;
- ‘Ετσι, θα μπορέσεις να εισάγεις την εταιρεία σου στο χρηματιστήριο. Θα θησαυρίσεις και μετά, χωρίς να σκας, το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να κάθεσαι στην αμμουδιά και να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα!!
- Γιατί, τώρα τι κάνω;…

 Ένα αγόρι στη Ρωσία που το έσκασε από το σπίτι του, επέζησε ενός ταξιδιού 800 μιλίων και -50 βαθμών Κελσίου κρυμμένο στον τροχό ενός αεροπλάνου Boeing 737! Ο Αντρέι Λίσοφ έφυγε από το σπίτι του, στην Σιβηρία, έπειτα από ένα καυγά που είχε με τους γονείς του!

Ο 11-χρονος κατάφερε να περάσει την ασφάλεια του αεροδρομίου και κρύφτηκε στην ρόδα του αεροσκάφους!

Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στην Μόσχα οι εργάτες του αεροδρομίου είδαν το παιδί να πέφτει φαρδύ πλατύ πάνω στον διάδρομο.

Έπειτα, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διέγνωσαν βαριάς μορφής κρυοπαγήματα.

“Τα ρούχα είχαν παγώσει πάνω στο σώμα του.
Το γεγονός ότι το παιδί κατάγεται από την Σιβηρία ίσως στάθηκε ο λόγος που επέζησε ενός τέτοιου ταξιδιού”, είπε ο εκπρόσωπος του αεροδρομίου της Μόσχας.

Ένα ζευγαράκι έφηβοι κρύφτηκαν στο κοντινό δασάκι δίπλα στο χώρο που διεξάγονταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας σε ανοικτό γήπεδο, στα περίχωρα της πόλης. Άρχισαν τις περιπτύξεις, φιλιά, χάδια, τα γνωστά, οπότε σε κάποια στιγμή της λέει αυτός:
- Κοίτα, τόσο καιρό είμαστε μαζί και τα κάνουμε αυτά. Δεν νομίζεις ότι ήρθε καιρός να ολοκληρώσουμε;
- Εντάξει, συμφώνησε κι η κοπέλα, αλλά ξέρεις, είμαι παρθένα κι έχω ακούσει ότι πονάει. Με τόσο κόσμο μαζεμένο, όπως καταλαβαίνεις, φοβάμαι μη μας ακούσουν.
- Άκου τι θα κάνουμε, της λέει ο τύπος μετά από λίγη σκέψη. Αν πονέσεις, θα αρχίσεις να μουγκρίζεις σαν αγελάδα, κι εγώ θα σταματήσω. Αν όμως σ’ αρέσει, αρχίνα να τραγουδάς για να ξέρω κι εγώ να συνεχίσω. Μ’ αυτό τον τρόπο, και να μας ακούσουν, δεν θα καταλάβουν.
Έτσι και έγινε, οπότε μετά από λίγο φωνάζει η γυναίκα:
- Μουουουου…. μουουουου….. μουουου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια…

Η λαγνεία είναι η βασίλισσα του τώρα.
Σταματά τον χρόνο, τον κοιμίζει στο παλάτι του και βγαίνει έξω με την σκαλιστή γάμπα της να ψάχνει για θύματα. Που ενώνονται στον αθόρυβο χορό της τέρψης, που εκτοξεύουν λευκά τριαντάφυλλα και που με την ιπποδύναμή τους διαλύουν ιδεατά και θέσφατα.

Η λαγνεία είναι ΤΟ θανάσιμο αμάρτημα.
Η απόδειξη του λάθους.
Το αναβλύζων χρωμόσωμα στον οργανισμό.
Η αναγέννηση του τεθλασμένου πόθου.

Τα μάγουλα της θερμίδας.
Η φίλη της αλαζονείας.
Παραδόξως, αυτή έρχεται στο μυαλό όταν γίνεται αναφορά στον πιο χαρισματικό αθλητή όλων των εποχών. Τον παρασημοφορημένο Μοχάμεντ Αλί.
Τον γεννημένο Κάσιους Κλέι.
Στις 17 Ιανουαρίου του 1962.
Στο Λούιβιλ.

Ο Αμερικανός πυγμάχος προδόθηκε από τη λαγνεία του και στα 65α γενέθλιά του δεν έχει την πολυτέλεια να θυμάται πώς έφθασε ως εδώ στο μακροσκελές ταξίδι της ζωής.
Με την έννοια ότι δεν μπορεί να το μεταδώσει. Έχει φθάσει σε μία ηλικία που θα μπορούσε να κοκορεύεται για όλα αυτά που έκανε.
Μόνο που τώρα, με τα χέρια του προδομένα και το μυαλό αποχαυνωμένο από τη νόσο Πάρκινσον, μπορεί να χαίρεται που υπήρξε ο πιο χαρισματικός αθλητής του σύμπαντος, που ήταν επαναστάτης με αιτία και που έριξε πολύ περισσότερο ξύλο από αυτό που έφαγε στο ρινγκ.

Ήταν, προπαντός, αυτός που διεκδίκησε πρώτος ό,τι ο ίδιος πέτυχε: Να είναι ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 και να παρουσιάσει εκείνη τη στιγμή τη συγκινητικότερη εικόνα τους- αν και δεν τίθεται μέτρο σύγκρισης, κυρίως επειδή δεν είναι σωστή η  όλη διαδικασία γενικώς- παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για την τελετή έναρξή τους.

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΩΝ

Αρχίζοντας να πυγμαχεί στα δώδεκά του, ο Αλί ήταν ο Μότσαρτ του μποξ. Η ιδιοφυΐα και ο καινοτόμος. Φάνηκε από την αρχή.
Ένας ψηλός πιτσιρικάς με ωραίο σωματότυπο και άπλετη ενέργεια.
Πριν γίνει πολιτιστικό δρώμενο, πριν αρχίσει να φωνάζει πως πετά σαν πεταλούδα και τσιμπά σαν μέλισσα, πριν κάνει μαντεψιές για τον γύρο στον οποίο οι αντίπαλοί του θα πέσουν νοκ άουτ, πριν δημιουργήσει στιχάκια για να δείξει πως θα δείρει τον ανταγωνιστή του, πριν νιώσει το πέταγμα στα αστέρια όπως στον αγώνα με τον Φόρμαν στην Κινσάσα του Ζαίρ, πριν γίνει λιποτάκτης λέγοντας ότι «οι Βιετναμέζοι δεν είναι εχθροί μου, εσείς είστε, που είχατε τους πρόγονούς μου σκλάβους», ο Κάσιους Κλέι έμαθε να χορεύει στο ρινγκ και τα πόδια του να είναι γεμάτα από γλυκές μελωδίες.
Με περισσότερες νότες από το συνηθισμένο, όπως, ακριβώς, και ο Αμαντέους σε εκείνη την εποχή.

Όλα ξεκίνησαν από ένα κλεμμένο ποδήλατο. Όταν ο μικρός Κάσιους έχασε την πολυτέλεια να ανεβαίνει πάνω στη σέλα και να ταξιδεύει στον κόσμο του, αφού ένα γειτονόπουλο του έκλεψε το μέσο μεταφοράς, πήγε στον τοπικό αστυνομικό και του δήλωσε ότι θα πιάσει το έτερο άτακτο πιτσιρίκι και θα το στείλει στον ηλεκτρολόγο (για αλλαγή φώτων) από τις σφαλιάρες.

Τότε, ο έντιμος αστυνομικός, που ήταν προπονητής μποξ της περιοχής είδε στον ψηλό, για την ηλικία του Κλέι, μία προοπτική που ήταν πολύ δύσκολο να δεις. «Θες να τον δείρεις; Μάθε να βαράς» είπε στον πιτσιρικά και τον έστειλε στο γυμναστήριο.
Μια στον σάκο, δυο στον σάκο τρεις και η καλή του ώρα, ο μικρός Κάσιους γύριζε εξουθενωμένος και ευτυχισμένος σπίτι.
Και ερωτεύθηκε την πυγμαχία.

ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

Έξι χρόνια μετά, το δεκάωρο στο γυμναστήριο ήταν η ελάχιστη ταρίφα, το ταλέντο του Κλέι φαινόταν ακόμα κι όταν ο ήλιος έδυε αλλά ουδείς μπορούσε να γνωρίζει ότι θα φθάσει μέχρι το φεγγάρι. 1960, σημαίνει έτοιμος για Ολυμπιακούς.

Χρυσό μετάλλιο με συνοπτικές διαδικασίες, επιστροφή στις ΗΠΑ, είσοδος σε μπαρ με το μετάλλιο κρεμασμένο στο τεράστιο στέρνο, που συνοδεύει τη μεγάλη του πλάτη, ο μπάρμαν, «φύγε από εδώ παλικάρι, δεν επιτρέπεται η είσοδος στους μαύρους», ο Κλέι, «άσε μας ρε μεγάλε, πήρα το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στη Ρώμη», ο μπάρμαν, «δεν πα να πήρες και Όσκαρ», κάτι μοτοσικλετιστές να γελάνε, φεύγει ο Κλέι με μία μούρη τόσο κατεβασμένη που ένα μυρμήγκι θα πίστευε πως είναι λόφος, πάει σε μία λίμνη, πετά το μετάλλιο σαν βότσαλο, οι μοτοσικλετιστές τον ακολουθούν, τους ρίχνει κάτι μπουκέτα ξεγυρισμένα, ΟΚ, ας μη γελούσατε.

Πριν τους Ολυμπιακούς έχει βρει ένα πρώην πρωταθλητή μεσαίων βαρών, τον Άντζελο Νταντί και του έλεγε κάτι ασυναρτησίες:
«Γεια, με λένε Κάσιους Κλέι και θα κατακτήσω το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.
Μόλις επιστρέψω από τη Ρώμη θέλω να με αναλάβεις, εντάξει”;

Ο Νταντί έφτυσε τη μπουκιά με τα μακαρόνια που εκείνη τη στιγμή κατάπινε- μία από τις εκατομμύρια που τον κατήντησαν υπέρβαρο, αλλά κατάλαβε ότι δεν είχε να κάνει με έναν απλό πυγμάχο. Και του υποσχέθηκε ότι θα το συζητήσουν, όταν με το καλό επιστρέψει από την «Αιώνια Πόλη».

ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ

Έγινε επαγγελματίας ο Κλέι και άρχισε το αλαζονικό υβρίδιο:
«Είμαι ο καλύτερος, πετάω σαν πεταλούδα και τσιμπάω σαν μέλισσα», μετά ξεκίνησε να μαντεύει τους γύρους που θα πέσουν νοκ άουτ οι αντίπαλοί του.
Στον πέμπτο ή τον έβδομο είπε ότι θα ξεφορτωθεί το εμπόδιο του Μπίλι Ντάνιελς, αλλιώς θα έφευγε με τζετ από τη χώρα, το έκανε στον έβδομο. Στο τέταρτο είπε ότι θα ρίξει τον 48χρονο Άρτσι Μουρ («I’ ll say it again and I’ ve said it before, Archie Moore will fall in four»), εντάξει, σύμπτωση είναι, στον έκτο τον Άγγλο Χένρι Κούπερ - που, πάντως, τον εξανάγκασε στο πρώτο νοκ ντάουν της καριέρας του - καλά αδελφάκι μου, η Πυθία είσαι;

Οι Άγγλοι φίλοι της πυγμαχίας είχαν περί πολλού τον δικό τους και, μάλιστα, τους είχαν βάλει την πίεση να κερδίσει τον θρασύτατο νεαρό.
Μόλις ο Αλί έφθασε στο Λονδίνο έκανε μία δήλωση που έκανε αίσθηση και στον υπόλοιπο κόσμο: «Μέχρι τώρα είχατε βασίλισσα.
Τώρα χρειάζεστε βασιλιά.
Εμένα”.

Ο Κούπερ έκανε το υπερατλαντικό ταξίδι για να υπερασπισθεί τη λίγη αξιοπρέπεια που του είχε απομείνει, αλλά ο Κλέι τον έκανε ασήκωτο στο ξύλο.
Ο Βρετανός δούλεψε στο ESPN και είναι αυτός που προλογίζει τα αφιερώματα που κάνει το αμερικανικό δίκτυο για τον Αλί.
Πάντως, δεν ήταν όλα ιδανικά για τον εικοσάχρονο Κλέι, που είχε βάλει αμέτι μου χαμέτι να γίνει ο νεότερος πρωταθλητής στην ιστορία των βαρέων βαρών.

Το 1963, σε έναν αγώνα που παρευρέθηκε ο Σόνι Λίστον, ο οποίος ήταν ο τότε κάτοχος του θρόνου και ήθελε να δει ποιος είναι ο ψηλόλιγνος νεαρός που απασχολεί τους ρέκτες της πυγμαχίας, ο Κλέι αντιμετώπιζε τον πολύ αξιόλογο Νταγκ Τζόουνς.

Πριν από αυτή την αναμέτρηση, ο ήρωάς μας είχε δηλώσει ότι ο Τζόουνς θα πέσει νοκ άουτ στον τέταρτο γύρο και ο προπονητής του, Άντζελο Νταντί, του έδεσε το στόμα ώστε να μη μιλάει.
Ο Κλέι έδειξε με τα δάχτυλα τον γύρο που σκοπεύει να ασελγήσει επί πτώματος του Τζόουνς αλλά το δυνατό δεξί κροσέ του τελευταίου στο πρώτο γύρο έκανε τον Κλέι να χάσει την ισορροπία του.

Έντεκα γύροι γεμάτοι ξύλο, οι περισσότεροι ισορροπημένοι, αλλά, στο τέλος, ο διαιτητής με μία σκανδαλώδη απόφαση δίνει νικητή τον Κλέι με 9-1-1 (9 γύρους δικούς του, έναν που ήρθε ισόπαλος και έναν του Τζόουνς).
Ο Λίστον βλέπει τις οφθαλμοφανέστατες αδυναμίες του νεαρού και τον υποτιμά, αλλά ο Κλέι φθάνει στον τελικό, πριν την αναμέτρησή τους λούζει τον θηριώδη Λίστον στο βρισίδι, στους τέσσερις πρώτους γύρους του τελικού ο Λίστον δεν μπορεί να στρίψει επειδή νομίζει ότι έχει να κάνει με αόρατο αντίπαλο, στον πέμπτο γύρο μπαίνει σκόνη στα μάτια του Κλέι (στην ταινία φαίνεται ότι του ρίχνει ένα συστατικό στα μάτια ο Λίστον, κάτι που δεν έχει αποδειχθεί) και μόλις ο πιτσιρικάς βρίσκει ξανά την όρασή του ο Λίστον νιώθει σαν τον άλογο που τον τσιμπά μύγα.

Έβδομος γύρος δε γίνεται ποτέ, αφού ο Λίστον δε σηκώνεται από την καρέκλα του και ο άτιμος βρομόστομος γίνεται ο νεότερος πρωταθλητής στην ιστορία των βαρέων βαρών…
Μετά το τέλος του αγώνα, ανοίγει όσο περισσότερο γίνεται το στόμα του και τονίζει ότι «από εδώ και πέρα δε με λένε Κάσιους Κλέι αφού αυτό είναι όνομα σκλάβων.

Με λένε Μοχάμεντ Αλί, γιατί σημαίνει «διαλεγμένος από τον Θεό» και είμαι πιστός της θρησκείας του Ισλάμ».
Μία άγρια, για τις ΗΠΑ, εποχή ξεκινά και ο Αλί, πια, πρωτοπόρος, τουλάχιστον όσον αφορά στον αθλητισμό, είναι για τη δεκαετία του ‘60 ό,τι ο Φρόιντ για την ψυχολογία, ο Νίτσε για την αθεΐα και η μαγιονέζα για την ντομάτα.

ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ

Έκανε παρέα με τους Ελάιζα Μοχάμεντ, Μάλκολμ Χ και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά η προπόνηση έγινε ακόμα πιο εξαντλητική αφού ήθελε να αποδείξει  ότι παραμένει ο κορυφαίος.
Όταν η πολιτική συνείδηση συνάντησε την πελώρια προσωπική ματαιοδοξία, γεννήθηκε ένας μύθος βγαλμένος από την σύγχρονη εποχή. Ένας μαύρος κωμικός με τρομακτικές γκριμάτσες, ένας επαγγελματίας σίριαλ κίλερ και ένα οργισμένο είδωλο πολύ πριν ο Μάρτιν Σκορσέζε βάλει τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο να ενσαρκώσει τον Τζέικ Λα Μότα.

Ένα χρόνο μετά τη στέψη, ο Αλί συναντά ξανά τον Λίστον και τον ρίχνει κάτω στο πρώτο λεπτό του αγώνα τους, νοκ άουτ.
Ενώ ο Σόνι είναι στο έδαφος, ο Αλί του φωνάζει να σηκωθεί “για να μην πιστέψει κανείς ότι είναι στημένο”.
Το 1967 ο Αλί έδερνε με ευκολία ό,τι κινείτο (με τον Κλίβελαντ Γουίλιαμς ο τρόπος που πυγμάχησε θεωρήθηκε εκείνη την εποχήτο πιο τελειοποιημένο παίξιμο στην ιστορία της πυγμαχίας, ενώ έδειρε με μανία τον Φλόιντ Πάτερσον για δώδεκα γύρους, τόσο που ο διαιτητής διέκοψε τον αγώνα «παρά το γεγονός ότι όταν τον ρωτούσα μου έλεγε πως είναι όλα εντάξει, κουνούσε τα χέρια του σαν τη γριά και δεν άντεχα να βλέπω») και ήταν ένας συνειδητοποιημένος μαύρος που δεν ήθελε, πέρα απ’ το να είναι ένα απλό προϊόν του αθλητικού θεάματος, να δείξει υπακοή σε ένα σύστημα που δε σεβόταν τους ομόχρωμούς του.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο Αλί αρνήθηκε να λάβει μέρος.
«Οι Βιετκόνγκ δεν είναι εχθροί μου, κανένας Βιετκόνγκ δε με έχει σκλαβώσει, εσείς με κάνετε σκλάβο, εμένα και τους προγόνους μου».
Ο Αλί και το σύστημα, η φοβία μίας χώρας και το ανάστημα ενός τύπου που πριν τον αγώνα με τον Λίστον οι παράγοντες του επαγγελματικού μποξ ανησυχούσαν μήπως έχει τρελαθεί.
Ο Αλί και ο δικός του Θεός κόντρα στην ανεξάντλητη βλακεία των στρατηγών και των πολιτικάντηδων.

Μετά, ήταν λιποτάκτης, αλλά ήταν όλα πολύ εύκολα για αυτόν.
Να επιβάλλεται στην κοινωνία, χωρίς αυτή να μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Μιλούσε και μιλούσε ξανά, απαντήσεις δεν έπαιρνε, σκάρωνε ποιηματάκια, μιλούσε για φανταστικούς αγώνες που ο κόσμος δε θα ζήσει και το 1970, οι Αμερικάνοι, συντετριμμένοι από τα δεινά του πολέμου κι από το πόσο δίκιο είχε τον αθώωσαν.

Ο Αλί ήταν ελεύθερος να αγωνιστεί. Δύο χρόνια πριν την αθώωσή του, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, οι Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος υποτίμησαν τον ύμνο των ΗΠΑ, αφού στάθηκαν στο βάθρο των νικητών με τη γροθιά υψωμένη, ο Λιου Αλσίντορ βαπτίστηκε Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εθνική ομάδα μπάσκετ της χώρας, ενώ ένας τύπος, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία βαρέων βαρών στο μποξ, κουνούσε μία μικρή σημαία των ΗΠΑ με μπόλικη ειρωνεία για την όλη προσπάθεια των μαύρων, αν και ο ίδιος ήταν μαύρος:

Ένα κεφάλι τόσο στρογγυλό που οι μπάλες του μπέιζμπολ θα νόμιζαν ότι είναι επίπεδες, ένα μεγάλο στέρνο, το οποίο ακολουθούσε μία τεράστια πλάτη, χέρια πελώρια ακατέργαστα και μαλλί φουντωτό, λες και η ηλεκτροπληξία ήταν δεύτερη φύση του.
Ο Τζορτζ Φόρμαν έγινε αμέσως μετά επαγγελματίας,χτυπούσε με πολύ μίσος και περίσσια δύναμη και έστελνε τους αντιπάλους στο καναβάτσο.

ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΩΝ

Το 1971, ο Αλί αντιμετωπίζει έναν Αργεντινό, τον Όσκαρ Μποναβένα, ο οποίος τον έχει πιάσει στην πάρλα στη συνέντευξη Τύπου και τον αποκαλεί Κλέι.
Ο Αλί φωνάζει σε αυτούς που παρακολουθούν «να έρθετε στο γήπεδο, να βάλετε τηλεόραση και ραδιόφωνο, ποτέ δεν είχα τέτοια μανία να δείρω κάποιον».
Πράγματι, τον δέρνει πάρα πολύ και δεν τον αφήνει να βγει νοκ άουτ ενώ τον ρωτάει «πώς με λένε;».

Ο Αλί είναι έτοιμος να παίξει με τον Τζο Φρέιζερ για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Στις 8 Μαρτίου του 1971, στο «Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν», παίχθηκε ό,τι προλογίστηκε ως «ο αγώνας του αιώνα».
Και οι δύο είναι αήττητοι.
Ο Αλί ειρωνεύεται τον Φρέιζερ και ο πρωταθλητής του απαντά ότι «είμαι ο Τζο Φρέιζερ και όχι ο Μποναβένα, δεν μπορείς να με κοροϊδεύεις εμένα».
Ο «smoking Joe» σκάει ένα μπουκέτο όλα τα λεφτά στον Αλί, ο οποίος σε κάποιο σημείο τον ρωτάει αν είναι τρελός και ο Φρέιζερ, χωρίς να σταματήσει να τον χτυπά στο σώμα, απαντά μουρμουρίζοντας:
«Είμαι τρελός, είμαι τρελός, είμαι τρελός».

Ο Αλί  χάνει το πρώτο ματς στην καριέρα του, πέφτοντας, πάντως, νοκ ντάουν και ένα χρόνο αργότερα προ(σ)καλεί τον Τζο Φρέιζερ σε μία νέα αναμέτρηση, αυτή τη φορά για την περηφάνια και την τιμή τους.
Παίζουν πολύ ξύλο και ο Αλί κερδίζει στα σημεία.
Εν έτει 1973, ακόμα κι αν έχει χάσει τη σπιρτάδα του, ο εμβληματικός πυγμάχος από το Λούιβιλ είναι έτοιμος να διεκδικήσει και να κατακτήσει ξανά τη ζώνη του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών, μία ζώνη που του έκλεψαν όταν τον τιμώρησαν για λιποταξία στο Βιετνάμ.

Ο Αλί περιμένει να βρει στον δρόμο του πάλι τον Φρέιζερ, που από το 1968 και μετά υπερασπίζεται με επιτυχία τον τίτλο του, αλλά ο θηριώδης Φόρμαν ρίχνει τον πρωταθλητή στο καναβάτσο.
Ο δολοφονικός Φόρμαν θριαμβεύει και ένας έξυπνος μάνατζερ της εποχής, ο Ντον Κινγκ -για τον οποίο η γυναίκα του Αλί έλεγε ότι «lives white, dresses black and thinks green», ότι δηλαδή ζει σαν λευκός, ντύνεται σαν μαύρος και σκέφτεται με το πράσινο χρώμα του δολαρίου- φτιάχνει την αναμέτρηση του αιώνα.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ

Στην Κινσάσα, πρωτεύουσα του Ζαίρ, έχει κανονιστεί η μονομαχία του Αλί με τον Φόρμαν, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της δικτατορίας του Μομπούτου.
Ο Αλί φθάνει στην αφρικανική χώρα και αποθεώνεται από τους Ζαϊρινούς, λόγω της στάσης που είχε κρατήσει στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Ο Φόρμαν δεν φθάνει στην προκαθορισμένη ημερομηνία, υπάρχει κίνδυνος αναβολής, αλλά, εν τέλει, ο παγκόσμιος πρωταθλητής βρίσκεται στο Ζαίρ και μάλιστα είναι προκλητικός, αφού για συντροφιά του έχει ένα λυκόσκυλο, από αυτά που έβαζαν οι αστυνομικοί να κυνηγούν τους Αφρικανούς.
 
Ο Αλί σαρκάζει με το γνωστό του λυρικό στόμφο τον Φόρμαν, ο οποίος δεν αντιδρά, και ονομάζει αυτή τη μονομαχία «Rumble in the jungle».
Στις 30 Οκτωβρίου του 1974 όλος ο κόσμος περιμένει αυτό το ματς, ο Αλί έχει υποσχεθεί ότι θα χορέψει στο ρινγκ, ωστόσο ξεγελά τους πάντες όταν, μετά από κάποιες γροθιές που ρίχνει στον Φόρμαν στον πρώτο γύρο - τις πρώτες γροθιές που μαθαίνει να ρίχνει ένας πρωτόπειρος μποξέρ - κολλάει στα σκοινιά, σε μία τακτική που αργότερα ονομάστηκε «rope a dope».

Ο Αλί φροντίζει να μιλά στον Φόρμαν ο οποίος δαιμονίζεται και καταναλώνει ασκόπως δυνάμεις πάνω στο στόμα του GOAT (Greatest Of All Times), όπως αποκαλεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Στον έκτο γύρο ο Φόρμαν τα έχει φτύσει, οι γροθιές φεύγουν με την ταχύτητα που μία χελώνα σκεπάζεται στο καβούκι της και ο Αλί μετά το τέλος του μεγάλου αγώνα δηλώνει ότι «ο Φόρμαν, από ένα σημείο και μετά, ήταν σαν να χτυπά τον εαυτό του».
Στο δεύτερο λεπτό και τεσσαρακοστό όγδοο δευτερόλεπτο του όγδοου γύρου, ο Φόρμαν πέφτει με το στήθος στα σκοινιά, ο Αλί στριφογυρίζει, του ρίχνει μία γροθιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ο Φόρμαν στρίβει και πέφτει ακόμα δύο φορές στο χέρι του Αλί, πριν ανοίξει για αυτόν την πόρτα του το καναβάτσο.

Ο Αλί, υπό τις ιαχές των Ζαϊρινων που ζητωκραυγάζουν «Αλί, Αλί, μπούμπα γε», που σημαίνει «Αλί, Αλί, σκότωσέ τον», επανέρχεται στο θρόνο. Και μένει εκεί για τέσσερα ακόμα χρόνια, κάνοντας ένα, ακόμα μοναδικό μιράκολο, όντας ο μόνος πυγμάχος στην ιστορία που επτά χρόνια μετά την τελευταία φορά που στέφθηκε πρωταθλητής επιστρέφει για να ξανακαθίσει στη θέση που δικαιωματικά του ανήκει.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΩΝ

Ένα χρόνο μετά, ο Αλί ανταμώνει για μία, ακόμη, φορά, με τον Τζο Φρέιζερ. Οι δύο τους, πέρα από τις πυγμαχικές διαφωνίες έχουν άριστη σχέση και ο Αλί θεωρεί τον Φρέιζερ τον καλύτερο αντίπαλο που συνάντησε ποτέ.
Μάλιστα, πολλοί λένε ότι η νόσος Πάρκινσον, που κατέστρεψε ένα από τα πιο τέλεια κορμιά στην ιστορία του αθλητισμού, έχει τις ρίζες της στα κτυπήματα του Φρέιζερ πάνω στο κορμί του Αλί.

Στις 1 Οκτωβρίου του 1975, καλό μήνα στη Μανίλα. Οι δυο τους συνθέτουν ένα θρυλικό ζευγάρι και ο αόρατος σκηνοθέτης φτιάχνει το «thrilla in Manilla». Ο Αλί έχει βρει την φόρμα του, υπάρχουν στιγμές που οι γροθιές του φεύγουν με περίσσια ορμή και ταχύτητα, ρίχνει βόμβες στον άσχημο Τζο αλλά αυτό το σκυλί του πολέμου δεν πέφτει κάτω με τίποτα.

Δεν πέφτει κάτω στον δέκατο γύρο που τρώει ξύλο και των γονέων, δεν πέφτει κάτω στον δωδέκατο και τον δέκατο τρίτο γύρο, όταν μία αρκούδα θα έπεφτε, αλλά δεν μπορεί να επιστρέψει για τον δέκατο πέμπτο γύρο του αγώνα και ο Αλί πανηγυρίζει το γεγονός ότι υπερασπίστηκε τον θρόνο του.
Κάθεται εκεί μέχρι που ένας τυχαίος Λίον Σπινκς τον κερδίζει.
Ο Αλί παίρνει τη ρεβάνς από τον Σπινκς και ανακοινώνει πως αποχωρεί.

Αποχωρεί όντας ο κορυφαίος όλων των εποχών, ο πλέον χαρισματικός αθλητής του σύμπαντος, που ανακατεύθηκε με την πολιτική, τη θρησκεία και τον πόλεμο και έπαιξε ρόλο στα κοινά των ΗΠΑ περισσότερο από κάθε άλλον αθλητή.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

Δύο χρόνια μετά κάνει το λάθος να επιστρέψει αλλά και τι έγινε που έχασε από τον Λάρι Χολμς; Αγώνες τον αριθμό 61, νίκες 56, νοκ άουτ 39, ο ίδιος αντιθέτως δεν έχει πέσει στο ρινγκ σε σημείο να μην προλάβει να σηκωθεί μέχρι το δέκα.
Ο Αλί κατάφερε πολλά και το μαύρο χρωμόσωμα στον οργανισμό του τον οδήγησε μέχρι το Άστρο της Κατσίκας.
Goat ονομάζεται στα αγγλικά, ό,τι γράφει και στην πόρτα του γραφείου του για να δείξει ότι είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών αλλά και ότι «για το σύμπαν είμαι τόσο σημαντικός όσο μία κατσίκα».

ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Η νόσος Πάρκινσον τον περιμένει για να του δείξει ότι μπορεί να κατέκτησε τον κόσμο αλλά δεν μπορεί να αποφύγει την τιμωρία.
Ο ίδιος της βγάζει περιφρονητικά τη γλώσσα λέγοντας ότι ουδείς έζησε τόσο έντονη ζωή σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και συνεχίζει.
Ανάβει την Ολυμπιακή φλόγα στην Ατλάντα - “ο κόσμος φώναζε και εγώ νόμιζα ότι θα πάρω φωτιά, τελικά τα κατάφερα”, δηλώνει μετά- και αποθεώνεται, το ίδιο συμβαίνει και στον τελικό του μπάσκετ όταν στο ημίχρονο τον αγκαλιάζουν οι παίκτες των ΗΠΑ.

Πέρασαν κιόλας 29 χρόνια από τότε που ο ατίθασος εαυτός του τον κράτησε μακριά από το Βιετνάμ, από τους φλογερούς λόγους για τα δικαιώματα των μαύρων και από τους μεγάλους έρωτες.

ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ

Στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, ο Αλί βλέπει φίλους και δεν αντιδρά, η κατάστασή του είναι δραματική.
Είδε την κόρη του να γίνεται πυγμάχος, το γονίδιο ήταν επίκτητο, περνά δύσκολες ώρες και στις 17 Ιανουαρίου του 2007 κλείνει τα 65 χρόνια ζωής. Ζει ακόμα και ζει πολύ δυνατά, αφού το έργο του ταξιδεύει στο διηνεκές και τα λόγια του φωτίζουν τη σκοτεινή μεριά της Αμερικής.

Στην πιο σκληρή εποχή της, ο Αλί ήταν ο Σπάρτακός της. Φορώντας το κοστούμι και τη γραβάτα, ή απλώς τα γάντια του μποξ, ο παγαπόντης ποιητής, ο θρασύς μυθοπλάστης, ο ξέφρενος πυγμάχος, αυτό το μυθικό έμβλημα της ελευθερίας, ζει ακόμα.
Και ζει πολύ δυνατά…

Η χώρα μας έχει δεχθεί πολλά “χτυπήματα” στον τουρισμό της (όχι πως δεν τα θέλουμε και τα παθαίνουμε!) τα τελευταία χρόνια.

Πλέον, φαίνεται βέβαια να γίνονται αρκετές εντατικές προσπάθειες να ανακτήσουμε τις χαμένες μας τουριστικές δυνάμεις, ωστόσο χρειάζεται αρκετή προσπάθεια από όλους μας.

Στα μεγαλύτερα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, παίζονται διαφημίσεις που προωθούν τον τουρισμό στη χώρα μας.
Επίσης, όταν φεύγεις από το αεροδρόμιό μας, “Ελευθέριος Βενιζέλος”, συναντάς την εξής τεράστια ταμπέλα: “

Greece: One country to adore, five senses to explore” (”Μία χώρα να θαυμάσεις, πέντε αισθήσεις να εξερευνήσεις”), όπως και αυτή:
“Greece: Live Your Myth” (Ελλάδα: Ζήσε τον μύθο σου).

Όμως,

Αυτά είναι για τους αλλοδαπούς!

Ο Mirodias σας τους παρουσιάζει:

1. Γιατί έχουμε θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι
2. Γιατί μπροστά στο ραβανί τι να μας πει το μιλφέιγ
3. Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες
4. Γιατί «καμάκι» και «σουβλάκι» είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε
5. Γιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα «ορντέβρ»
6. Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωί
7. Γιατί «λουλουδοπόλεμος» δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα
8. Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνει
9. Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. Όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας
10. Γιατί το φλερτ είναι το εθνικό μας χόμπι
11. Γιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί
12. Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε
13. Γιατί έχουμε νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
14. Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμε
15. Γιατί δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις «λαδιές» μας τις κάνουμε με θράσος
16. Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθεια
17. Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε
18. Γιατί δε μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που βάζουμε μέσα
19. Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
20. Γιατί η λέξη «κερνάω» υπάρχει στο λεξιλόγιό μας
21. Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει «καψούρα»
22. Γιατί βράζει το αίμα μας
23. Γιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξία
24. Γιατί κατά βάθος…είμαστε καλά παιδιά
25. Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα…έστω και την τελευταία στιγμή
26. Γιατί δε «μασάμε» από 400 χρόνια σκλαβιάς
27. Γιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο
28. Γιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μας
29. Γιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα
30. Γιατί καλή η κιθάρα και το όμποε αλλά το μπουζούκι βγάζει άλλο ήχο
31. Γιατί το «Αι Γενέαι Πάσαι» της Μεγάλης Παρασκευής μας σηκώνει την τρίχα κάγκελο
32. Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτω
33. Γιατί ερωτευόμαστε και μισούμε με πάθος
34. Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατρο
35. Γιατί ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Περικλής ήταν Έλληνες
36. Γιατί η Μερκούρη, ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης ήταν Έλληνες
37. Γιατί η συνταγή «αλά ελληνικά» είναι η πιο πετυχημένη
38. Γιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά?πάει στις παραλίες!
39. Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και? πού να τρέχουμε τώρα!
40. Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη
41. Γιατί όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στα δέντρα
42. Γιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς που το παίζουνε ηγέτες και οδηγούν στην ειρήνη κάνοντας πολέμους
43. Γιατί η φέτα και το ελαιόλαδο μεταφράστηκαν σε ελληνικό ταμπεραμέντο
44. Γιατί “Ένα γλυκό χωρίς”! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φραπέ
45. Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!
46. Γιατί στη γλώσσα μας διακρίνουμε μεταξύ έρωτα και αγάπης…ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!
47. Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο
48. Γιατί όταν οι άλλοι φορούσαν προβιές λύκων εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνες
49. Γιατί οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες (Winston Churchill- 1941)
50. Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. Έχει από μόνο του υπέροχη γεύση
51. Γιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε τη ζεμπεκιά με περηφάνια
52. Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμε
53. Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία
54. Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
55. Γιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμε
56. Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια….Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο
57. Γιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασία
58. Γιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμε
59. Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοι
60. Γιατί η ζωή μας είναι στο «δυνατό» ενώ των ξένων στο «αθόρυβο»
61. Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;
62. Γιατί όταν φωνάζουμε «αδελφέ» στο δρόμο, όλοι γυρνάνε
63. Γιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότερο
64. Γιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα
65. Γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε
66. Γιατί κάποτε «φωτίσαμε» ολόκληρο τον κόσμο
67. Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας
68. Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας
69. Γιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το Έμενταλ
70. Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμο
71. Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ’ αγαπώ με κάθε πιθανό τρόπο
72. Γιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικά
73. Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόλη
74. Γιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μας
75. Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας
76. Γιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζοντας
77. Γιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ? τη σκοτίδα του βιτρώ
78. Γιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντια
79. Γιατί ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει» στις εξετάσεις
80. Γιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλα
81. Γιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ
82. Γιατί είμαστε των άκρων
83. Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορ
84. Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!»
85. Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώ
86. Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνια
87. Γιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβί
88. Γιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδα
89. Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους
90. Γιατί είχαμε μάγκες προγόνους
91. Γιατί ξέρουμε τι θα πει κέφι
92. Γιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες…αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;
93. Γιατί πίνουμε και καπνίζουμε περισσότερο από όλους και ζούμε περισσότερο από όλους.
94. Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά.
95. Γιατί το τζατζίκι, το σουβλάκι, η μαγκιά και το φιλότιμο είναι ελληνικά.
96. Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα.
97. Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιά.
98. Γιατί το δικό μας μοντέλο ζωής έχει πολλέεεεεεες καμπύλες.
99. Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά. Οι άλλοι τι απλώνουν?
100. Γιατί όταν φοράμε πέδιλα, δεν τα φοράμε με κάλτσες.
101. Γιατί το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος ήταν ελληνικό.
102. Γιατί πληρωνόμαστε Παρασκευή και Κυριακή πρωί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα.

103. ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΣΟΥΒΛΑΤΖΗΣ ΡΩΤΑΕΙ
ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ: “ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ”, ΚΑΙ ΟΧΙ
ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ “ΝΑ ΜΟΥ ΒΑΛΕΙΣ ΑΠ’
ΟΛΑ” ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!!!