Pame Tameio

Η αφέλεια του Άσλεϊ Γιανγκ

Ο άσος της Άστον Βίλα αλλά και της εθνικής Αγγλίας, Άσλεϊ Γιανγκ έχει γίνει περίγελως καθώς όπως έγινε γνωστό συνήθιζε να ποζάρει γυμνός και να αυνανίζεται μέσω της κάμερας του υπολογιστή του σε γνωστό chat-room!

Τούτες οι αψυχολόγητες συνήθειες για διεθνή ποδοσφαιριστή της Πρέμιερ Λιγκ συνέβαιναν παραμονές σπουδαίων αγώνων, με τον 22χρονο να χρησιμοποιεί το ψευδόνυμο “Λιούις”.

Η αισθητικός, Σάρα Τέιλορ από το Μπρίστολ ισχυρίζεται πως είχε συνομιλίες στις 16 Οκτωβρίου με τον Γιαννγκ που τόνισε πως ετοιμάζεται για επαγγελματικό ταξίδι στη Μόσχα.

Η κοπέλα δεν ενεργοποίησε την κάμερα της σε αντίθεση με τον παίκτη των “χωριατών” που επιδόθηκε σε μπαράζ ερωτικών προκλήσεων. “Σοκαρίστηκα, δεν με πείραζε να με φλερτάρει όμως εκείνος έχασε τον έλεγχο και έδειχνε εθισμένος με το σεξ“. Φυσικά οι μπίζνες που εννοούσε ο Γιανγκ, αφορούσαν τη διεθνή αναμέτρηση Ρωσία-Αγγλία!

Η Τέιλορ, πριν από δύο εβδομάδες αποφάσισε να περάσει τον ελεύθερο χρόνο της ξανά στο chat-room και ως δια μαγείας “συνάντησε” για δεύτερη φορά τον “Lewis’.

Το σκηνικό επαναλήφθηκε αφού ο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής είχε άγριες διαθέσεις. Μάλιστα όπως της είπε είχε δουλειές την επόμενη μέρα στο Μίντλεσμπρο. Πράγματι η Άστον Βίλα έπαιζε με την “Μπόρο” (0-3).

Στην πραγματικότητα ο Γιανγκ ρίσκαρε θεωρώντας πως προστατεύεται από την ανωνυμία του στο διαδίκτυο. Η ζωή όμως είναι αρκετά σκληρή ακόμη και για τους αστέρες της Πρέμιερ Λιγκ.

Δεκέμβριος 4th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

EURO 2004

Απλά δείτε τα videakia και μην τa ξεχάσετε ποτέ…

http://www.youtube.com/watch?v=gRT-VHFDBvE&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=FcDOgVUJYpo&feature=related 

Νοέμβριος 17th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Ιταλικό ποδόσφαιρο-Βία

Ο 26χρονος Γκαμπριέλε Σάντρι, ο φίλος της Λάτσιο που έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού κατά τη διάρκεια επεισοδίων μεταξύ οπαδών της Γιουβέντους και της ομάδας του είναι απλώς το τελευταίο περιστατικό μιας ιδιαιτέρως μακροσκελούς λίστας. Μιας “μαύρης” λίστας που έχει να παρουσιάσει το ιταλικό ποδόσφαιρο από το 1963, όταν σημειώθηκε και ο πρώτος θάνατος που σχετίζεται με το άθλημα στη χώρα. Αναλυτικά…

28 Απριλίου 1963

Ο Τζιουζέπε Πλαϊτίνο, 48χρονος φίλαθλος της Σαρλενιτάνα, ήταν το πρώτο θανάσιμο περιστατικό σε γήπεδο στην Ιταλία. Στο στάδιο «Βεστούτι» η Σαρλενιτάνα και η Ποτέντζα έδιναν έναν καθοριστικό για την άνοδο στη Serie B αγώνα. Ενα πέναλτι που δεν καταλογίστηκε για την «γκρανάτα» και οι φίλαθλοι εισέβαλαν στο γήπεδο. Οι συμπλοκές που ακολούθησαν περιλάμβαναν τις δύο πλευρές φιλάθλων και την αστυνομία. Ενας αστυνομικός πυροβόλησε στον αέρα για να διαλύσει το πλήθος. Η σφαίρα έφτασε μέχρι τον Πλαϊτίνο, που καθόταν στη θέση του στις κερκίδες. Η υπόθεση πήγε στο αρχείο.

2 Δεκεμβρίου 1973

Στο περιθώριο αναμέτρησης της Ρόμα με τη Νάπολι, ένας νεαρός φίλαθλος των «παρτενοπέι», ο Αλφρέντο ντελα Κόρτε, χτυπήθηκε στο πρόσωπο από όπλο.

28 Οκτωβρίου 1979

Ο Βιτσέντζο Παπαρέλι, φίλαθλος της Λάτσιο, μία ώρα πριν αρχίσει το ντέρμπι της Ρώμης μεταξύ της Ρόμα και της ομάδας του, δέχθηκε ένα βεγγαλικό στο μάτι, που προήλθε από την απέναντι πλευρά των κερκίδων, από έναν 18χρονο οπαδό των «τζιαλορόσι». Το τραύμα ήταν θανάσιμο και παρά τη διακομιδή του στο νοσοκομείο, απεβίωσε.

8 Φεβρουαρίου 1984

Μετά το τέλος του αγώνα της Τριεστίνα με την Ουντινέζε για το κύπελλο Ιταλίας ξέσπασαν μεγάλης έκτασης επεισόδια, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επέμβαση της αστυνομίας. Ο φίλαθλος της Τριεστίνα Στέφανο Φουρλάν έχασε τη ζωή του από σοβαρές κρανιοεγκαφαλικές κακώσεις που πιθανότατα προέκυψαν από τα χτυπήματα που δέχθηκε από αστυνομικούς. Από τότε η κερκίδα των φανατικών οπαδών της ομάδας έχει πάρει το όνομά του.

30 Σεπτεμβρίου 1984

Μετά το τέλος του αγώνα της Μίλαν με την Κρεμονέζε, ο Μάρκο Φονγκέσι, νεαρός φίλος των «ροσονέρι» έχασε τη ζωή του από άλλον οπαδό της Μίλαν! Οι πινακίδες του αυτοκινήτου του Φονγκέσι τράβηξαν την προσοχή μιας παρέας «ροσονέρι», που με μαχαίρι τρύπησαν τα λάστιχά του. Ο Φονγκέσι αντέδρασε και ένας 18χρονος τον επέφερε θανάσιμα πλήγματα με το μαχαίρι. Εξέπνευσε μερικές ώρες αργότερα στο νοσοκομείο.

9 Οκτωβρίου 1988

Στο «Ντελ Ντούκα» του Ασκολι, μετά το τέλος του αγώνα της ομώνυμης ομάδας με την Ιντερ, ο Νατσαρένο Φιλιπίνι, 32χρονος φίλος των γηπεδούχων, τραυματίστηκε σοβαρά σε συμπλοκή μεταξύ οπαδών των δύο ομάδων. Συνελήφθησαν τέσσερις φανατικοί οπαδοί της Ιντερ.

4 Ιουνίου 1989

Πριν την αναμέτρηση της Μίλαν με τη Ρόμα, ο Αντόνιο ντε Φάλκι, 18χρονος φίλος των «τζιαλορόσι», έχασε τη ζωή του από καρδιακή προσβολή. Ο ντε Φάλκι έφτασε στο στάδιο με τρεις φίλους του και δέχθηκαν επίθεση από περίπου είκοσι οπαδούς της Μίλαν. Στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, η καρδιά του νεαρού φιλάθλου δεν άντεξε και κατέρρευσε. Προσήχθησαν τρεις οπαδοί της Μίλαν και εξ αυτών μόνο ένας συνελήφθη και καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση.

18 Ιουνίου 1989

Προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, αγώνας μεταξύ της Φιορεντίνα και της Μπολόνια. Το τρένο που μετέφερε τους φιλάθλους των φιλοξενούμενων όδευε προς την Τοσκάνη, όταν δέχθηκε επίθεση από οπαδούς των «βιόλα». Ενας εξ αυτών πέταξε βόμβα μολότοφ που έσκασε μέσα σε βαγόνι του τρένου και τραυμάτισε σοβαρά δύο άτομα. Ενας εξ αυτών, ο 14χρονος Ιβάν νταλ’ Ολιο υπέστη μόνιμη παραμόρφωση στο πρόσωπο.

10 Ιανουαρίου 1993

Μετά το τέλος του αγώνα της Αταλάντα με τη Ρόμα στο Μπέργκαμο, ο 42χρονος Τσελεστίνο Κολόμπι υπέστη έμφραγμα κατά τη διάρκεια επεισοδίων με την αστυνομία, ενώ περνούσε τυχαία από τα πέριξ του γηπέδου.

30 Ιανουαρίου 1994

Τραγικό θάνατο βρήκε ο Σαλβατόρε Μοσκέλα, σε ταξίδι επιστροφής με το τρένο από την Ραγκούσα προς την Μεσίνα. Οπαδοί των Σικελών άρχισαν να χτυπούν τον 22χρονο και δεν σταμάτησαν να τον ενοχλούν για αρκετή ώρα, με αποτέλεσμα να αποπειραθεί να ξεφύγει βγαίνοντας έξω από το τρένο από το παράθυρο, όταν αυτό ήταν εν κινήσει. Πέντε άτομα συνελήφθησαν, εκ των οποίων δύο ήταν ανήλικοι.

29 Ιανουαρίου 1995

Πριν τον αγώνα της Τζένοα με τη Μίλαν, ο φίλαθλος των «ροσομπλού» Βιτσέντζο Σπανιόλο μαχαιρώνεται θανάσιμα από τον 18χρονο οπαδό της Μίλαν, Σιμόνε Μπαρμπάλια, ο οποίος καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη.

1 Φεβρουαρίου 1998

Οι συμπλοκές που στιγμάτισαν το παιχνίδι της Τρεβίζο με την Κάλιαρι στοίχησαν τη ζωή στον 32χρονο φίλαθλο των γηπεδούχων, Φάμπιο ντι Μάιο, ο οποίος υπέστη καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια της επέμβασης της αστυνομίας να χωρίσει τους οπαδούς των δύο ομάδων. Οι «σκληροπυρηνικοί» φίλαθλοι της Τρεβίζο έδωσαν το όνομά του στην εξέδρα τους.

24 Μαΐου 1999

Το επόμενο πρωί του αγώνα της Πιατσέντζα με την Σαρλενιτάνα, αγώνα καθοριστικό για την παραμονή στη Serie A, το τρένο που μετέφερε τους περισσότερους από τρεις χιλιάδες φίλους των φιλοξενουμένων στην πόλη τους, έπιασε φωτιά. Ο τραγικός απολογισμός ήταν τέσσερις νεαροί φίλοι της «γκρανάτα» να χάσουν τη ζωή τους.

17 Ιουνίου 2001

Στο σικελικό ντέρμπι μεταξύ της Μεσίνα και της Κατάνια κρινόταν ο προβιβασμός στη Serie A. Μεταξύ των δύο πλευρών στις κερκίδες, πριν τον αγώνα, έγινε ανταλλαγή αντικειμένων και από την πλευρά των φιλοξενουμένων έπεσε μία κροτίδα που εξερράγη στο μέσο της βόρειας εξέδρας του «Σαν Φιλίπο». Ο 24χρονος Αντονίνο Κούρο τραυματίστηκε σοβαρά, έπεσε σε κώμα και μετά από μερικές μέρες κατέληξε. Μετά από έρευνες συνελήφθη ένας ανήλικος οπαδός της Κατάνια.

20 Σεπτεμβρίου 2003

Το ντέρμπι της Αβελίνο με τη Νάπολι είχε τραγική κατάληξη, αφού μετά από επεισόδια με την αστυνομία, ο Σέρτζιο Ερκολάνο, 20χρονος οπαδός των «παρτενοπέι», έπεσε στο κενό και έχασε τη ζωή του.

27 Ιανουαρίου 2007

Τραγική κατάληξη είχαν τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στο Λούτσι της Κοζέντσα, στο περιθώριο της αναμέτρησης της Καντσελάρε με την Σανμαρτινέζε, για το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Ιταλίας. Ο διευθυντής της τελευταίας, Ερμάνο Λικούρτζι, έπεσε νεκρός ύστερα από τα χτυπήματα που δέχθηκε έξω από τα αποδυτήρια του γηπέδου, μετά το τέλος του αγώνα.

2 Φεβρουαρίου 2007

Ο αστυνομικός Φίλιπο Ρατσίτι πέφτει νεκρός κατά τη διάρκεια επεισοδίων έξω από το «Μασιμίνο», στο περιθώριο του ντέρμπι της Σικελίας μεταξύ της Κατάνια και της Παλέρμο. Η αγωνιστική αναβάλλεται, παίρνονται σκληρά μέτρα από τις αρχές (πολιτικές και αθλητικές) της χώρας, αλλά…

11 Νοεμβρίου 2007

Στα προάστια του Αρέτσο, ο 26χρονος φίλος της Λάτσιο Γκαμπριέλε Σάντρι δέχεται σφαίρα στο λαιμό από όπλο αστυνομικού, ο οποίος πυροβολούσε για εκφοβισμό την ώρα επεισοδίων μεταξύ οπαδών της Γιουβέντους και της Λάτσιο.

Νοέμβριος 12th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Μοχάμεντ Άλι

Η λαγνεία είναι η βασίλισσα του τώρα.
Σταματά τον χρόνο, τον κοιμίζει στο παλάτι του και βγαίνει έξω με την σκαλιστή γάμπα της να ψάχνει για θύματα. Που ενώνονται στον αθόρυβο χορό της τέρψης, που εκτοξεύουν λευκά τριαντάφυλλα και που με την ιπποδύναμή τους διαλύουν ιδεατά και θέσφατα.

Η λαγνεία είναι ΤΟ θανάσιμο αμάρτημα.
Η απόδειξη του λάθους.
Το αναβλύζων χρωμόσωμα στον οργανισμό.
Η αναγέννηση του τεθλασμένου πόθου.

Τα μάγουλα της θερμίδας.
Η φίλη της αλαζονείας.
Παραδόξως, αυτή έρχεται στο μυαλό όταν γίνεται αναφορά στον πιο χαρισματικό αθλητή όλων των εποχών. Τον παρασημοφορημένο Μοχάμεντ Αλί.
Τον γεννημένο Κάσιους Κλέι.
Στις 17 Ιανουαρίου του 1962.
Στο Λούιβιλ.

Ο Αμερικανός πυγμάχος προδόθηκε από τη λαγνεία του και στα 65α γενέθλιά του δεν έχει την πολυτέλεια να θυμάται πώς έφθασε ως εδώ στο μακροσκελές ταξίδι της ζωής.
Με την έννοια ότι δεν μπορεί να το μεταδώσει. Έχει φθάσει σε μία ηλικία που θα μπορούσε να κοκορεύεται για όλα αυτά που έκανε.
Μόνο που τώρα, με τα χέρια του προδομένα και το μυαλό αποχαυνωμένο από τη νόσο Πάρκινσον, μπορεί να χαίρεται που υπήρξε ο πιο χαρισματικός αθλητής του σύμπαντος, που ήταν επαναστάτης με αιτία και που έριξε πολύ περισσότερο ξύλο από αυτό που έφαγε στο ρινγκ.

Ήταν, προπαντός, αυτός που διεκδίκησε πρώτος ό,τι ο ίδιος πέτυχε: Να είναι ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 και να παρουσιάσει εκείνη τη στιγμή τη συγκινητικότερη εικόνα τους- αν και δεν τίθεται μέτρο σύγκρισης, κυρίως επειδή δεν είναι σωστή η  όλη διαδικασία γενικώς- παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για την τελετή έναρξή τους.

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΩΝ

Αρχίζοντας να πυγμαχεί στα δώδεκά του, ο Αλί ήταν ο Μότσαρτ του μποξ. Η ιδιοφυΐα και ο καινοτόμος. Φάνηκε από την αρχή.
Ένας ψηλός πιτσιρικάς με ωραίο σωματότυπο και άπλετη ενέργεια.
Πριν γίνει πολιτιστικό δρώμενο, πριν αρχίσει να φωνάζει πως πετά σαν πεταλούδα και τσιμπά σαν μέλισσα, πριν κάνει μαντεψιές για τον γύρο στον οποίο οι αντίπαλοί του θα πέσουν νοκ άουτ, πριν δημιουργήσει στιχάκια για να δείξει πως θα δείρει τον ανταγωνιστή του, πριν νιώσει το πέταγμα στα αστέρια όπως στον αγώνα με τον Φόρμαν στην Κινσάσα του Ζαίρ, πριν γίνει λιποτάκτης λέγοντας ότι «οι Βιετναμέζοι δεν είναι εχθροί μου, εσείς είστε, που είχατε τους πρόγονούς μου σκλάβους», ο Κάσιους Κλέι έμαθε να χορεύει στο ρινγκ και τα πόδια του να είναι γεμάτα από γλυκές μελωδίες.
Με περισσότερες νότες από το συνηθισμένο, όπως, ακριβώς, και ο Αμαντέους σε εκείνη την εποχή.

Όλα ξεκίνησαν από ένα κλεμμένο ποδήλατο. Όταν ο μικρός Κάσιους έχασε την πολυτέλεια να ανεβαίνει πάνω στη σέλα και να ταξιδεύει στον κόσμο του, αφού ένα γειτονόπουλο του έκλεψε το μέσο μεταφοράς, πήγε στον τοπικό αστυνομικό και του δήλωσε ότι θα πιάσει το έτερο άτακτο πιτσιρίκι και θα το στείλει στον ηλεκτρολόγο (για αλλαγή φώτων) από τις σφαλιάρες.

Τότε, ο έντιμος αστυνομικός, που ήταν προπονητής μποξ της περιοχής είδε στον ψηλό, για την ηλικία του Κλέι, μία προοπτική που ήταν πολύ δύσκολο να δεις. «Θες να τον δείρεις; Μάθε να βαράς» είπε στον πιτσιρικά και τον έστειλε στο γυμναστήριο.
Μια στον σάκο, δυο στον σάκο τρεις και η καλή του ώρα, ο μικρός Κάσιους γύριζε εξουθενωμένος και ευτυχισμένος σπίτι.
Και ερωτεύθηκε την πυγμαχία.

ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

Έξι χρόνια μετά, το δεκάωρο στο γυμναστήριο ήταν η ελάχιστη ταρίφα, το ταλέντο του Κλέι φαινόταν ακόμα κι όταν ο ήλιος έδυε αλλά ουδείς μπορούσε να γνωρίζει ότι θα φθάσει μέχρι το φεγγάρι. 1960, σημαίνει έτοιμος για Ολυμπιακούς.

Χρυσό μετάλλιο με συνοπτικές διαδικασίες, επιστροφή στις ΗΠΑ, είσοδος σε μπαρ με το μετάλλιο κρεμασμένο στο τεράστιο στέρνο, που συνοδεύει τη μεγάλη του πλάτη, ο μπάρμαν, «φύγε από εδώ παλικάρι, δεν επιτρέπεται η είσοδος στους μαύρους», ο Κλέι, «άσε μας ρε μεγάλε, πήρα το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στη Ρώμη», ο μπάρμαν, «δεν πα να πήρες και Όσκαρ», κάτι μοτοσικλετιστές να γελάνε, φεύγει ο Κλέι με μία μούρη τόσο κατεβασμένη που ένα μυρμήγκι θα πίστευε πως είναι λόφος, πάει σε μία λίμνη, πετά το μετάλλιο σαν βότσαλο, οι μοτοσικλετιστές τον ακολουθούν, τους ρίχνει κάτι μπουκέτα ξεγυρισμένα, ΟΚ, ας μη γελούσατε.

Πριν τους Ολυμπιακούς έχει βρει ένα πρώην πρωταθλητή μεσαίων βαρών, τον Άντζελο Νταντί και του έλεγε κάτι ασυναρτησίες:
«Γεια, με λένε Κάσιους Κλέι και θα κατακτήσω το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.
Μόλις επιστρέψω από τη Ρώμη θέλω να με αναλάβεις, εντάξει”;

Ο Νταντί έφτυσε τη μπουκιά με τα μακαρόνια που εκείνη τη στιγμή κατάπινε- μία από τις εκατομμύρια που τον κατήντησαν υπέρβαρο, αλλά κατάλαβε ότι δεν είχε να κάνει με έναν απλό πυγμάχο. Και του υποσχέθηκε ότι θα το συζητήσουν, όταν με το καλό επιστρέψει από την «Αιώνια Πόλη».

ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ

Έγινε επαγγελματίας ο Κλέι και άρχισε το αλαζονικό υβρίδιο:
«Είμαι ο καλύτερος, πετάω σαν πεταλούδα και τσιμπάω σαν μέλισσα», μετά ξεκίνησε να μαντεύει τους γύρους που θα πέσουν νοκ άουτ οι αντίπαλοί του.
Στον πέμπτο ή τον έβδομο είπε ότι θα ξεφορτωθεί το εμπόδιο του Μπίλι Ντάνιελς, αλλιώς θα έφευγε με τζετ από τη χώρα, το έκανε στον έβδομο. Στο τέταρτο είπε ότι θα ρίξει τον 48χρονο Άρτσι Μουρ («I’ ll say it again and I’ ve said it before, Archie Moore will fall in four»), εντάξει, σύμπτωση είναι, στον έκτο τον Άγγλο Χένρι Κούπερ - που, πάντως, τον εξανάγκασε στο πρώτο νοκ ντάουν της καριέρας του - καλά αδελφάκι μου, η Πυθία είσαι;

Οι Άγγλοι φίλοι της πυγμαχίας είχαν περί πολλού τον δικό τους και, μάλιστα, τους είχαν βάλει την πίεση να κερδίσει τον θρασύτατο νεαρό.
Μόλις ο Αλί έφθασε στο Λονδίνο έκανε μία δήλωση που έκανε αίσθηση και στον υπόλοιπο κόσμο: «Μέχρι τώρα είχατε βασίλισσα.
Τώρα χρειάζεστε βασιλιά.
Εμένα”.

Ο Κούπερ έκανε το υπερατλαντικό ταξίδι για να υπερασπισθεί τη λίγη αξιοπρέπεια που του είχε απομείνει, αλλά ο Κλέι τον έκανε ασήκωτο στο ξύλο.
Ο Βρετανός δούλεψε στο ESPN και είναι αυτός που προλογίζει τα αφιερώματα που κάνει το αμερικανικό δίκτυο για τον Αλί.
Πάντως, δεν ήταν όλα ιδανικά για τον εικοσάχρονο Κλέι, που είχε βάλει αμέτι μου χαμέτι να γίνει ο νεότερος πρωταθλητής στην ιστορία των βαρέων βαρών.

Το 1963, σε έναν αγώνα που παρευρέθηκε ο Σόνι Λίστον, ο οποίος ήταν ο τότε κάτοχος του θρόνου και ήθελε να δει ποιος είναι ο ψηλόλιγνος νεαρός που απασχολεί τους ρέκτες της πυγμαχίας, ο Κλέι αντιμετώπιζε τον πολύ αξιόλογο Νταγκ Τζόουνς.

Πριν από αυτή την αναμέτρηση, ο ήρωάς μας είχε δηλώσει ότι ο Τζόουνς θα πέσει νοκ άουτ στον τέταρτο γύρο και ο προπονητής του, Άντζελο Νταντί, του έδεσε το στόμα ώστε να μη μιλάει.
Ο Κλέι έδειξε με τα δάχτυλα τον γύρο που σκοπεύει να ασελγήσει επί πτώματος του Τζόουνς αλλά το δυνατό δεξί κροσέ του τελευταίου στο πρώτο γύρο έκανε τον Κλέι να χάσει την ισορροπία του.

Έντεκα γύροι γεμάτοι ξύλο, οι περισσότεροι ισορροπημένοι, αλλά, στο τέλος, ο διαιτητής με μία σκανδαλώδη απόφαση δίνει νικητή τον Κλέι με 9-1-1 (9 γύρους δικούς του, έναν που ήρθε ισόπαλος και έναν του Τζόουνς).
Ο Λίστον βλέπει τις οφθαλμοφανέστατες αδυναμίες του νεαρού και τον υποτιμά, αλλά ο Κλέι φθάνει στον τελικό, πριν την αναμέτρησή τους λούζει τον θηριώδη Λίστον στο βρισίδι, στους τέσσερις πρώτους γύρους του τελικού ο Λίστον δεν μπορεί να στρίψει επειδή νομίζει ότι έχει να κάνει με αόρατο αντίπαλο, στον πέμπτο γύρο μπαίνει σκόνη στα μάτια του Κλέι (στην ταινία φαίνεται ότι του ρίχνει ένα συστατικό στα μάτια ο Λίστον, κάτι που δεν έχει αποδειχθεί) και μόλις ο πιτσιρικάς βρίσκει ξανά την όρασή του ο Λίστον νιώθει σαν τον άλογο που τον τσιμπά μύγα.

Έβδομος γύρος δε γίνεται ποτέ, αφού ο Λίστον δε σηκώνεται από την καρέκλα του και ο άτιμος βρομόστομος γίνεται ο νεότερος πρωταθλητής στην ιστορία των βαρέων βαρών…
Μετά το τέλος του αγώνα, ανοίγει όσο περισσότερο γίνεται το στόμα του και τονίζει ότι «από εδώ και πέρα δε με λένε Κάσιους Κλέι αφού αυτό είναι όνομα σκλάβων.

Με λένε Μοχάμεντ Αλί, γιατί σημαίνει «διαλεγμένος από τον Θεό» και είμαι πιστός της θρησκείας του Ισλάμ».
Μία άγρια, για τις ΗΠΑ, εποχή ξεκινά και ο Αλί, πια, πρωτοπόρος, τουλάχιστον όσον αφορά στον αθλητισμό, είναι για τη δεκαετία του ‘60 ό,τι ο Φρόιντ για την ψυχολογία, ο Νίτσε για την αθεΐα και η μαγιονέζα για την ντομάτα.

ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ

Έκανε παρέα με τους Ελάιζα Μοχάμεντ, Μάλκολμ Χ και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά η προπόνηση έγινε ακόμα πιο εξαντλητική αφού ήθελε να αποδείξει  ότι παραμένει ο κορυφαίος.
Όταν η πολιτική συνείδηση συνάντησε την πελώρια προσωπική ματαιοδοξία, γεννήθηκε ένας μύθος βγαλμένος από την σύγχρονη εποχή. Ένας μαύρος κωμικός με τρομακτικές γκριμάτσες, ένας επαγγελματίας σίριαλ κίλερ και ένα οργισμένο είδωλο πολύ πριν ο Μάρτιν Σκορσέζε βάλει τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο να ενσαρκώσει τον Τζέικ Λα Μότα.

Ένα χρόνο μετά τη στέψη, ο Αλί συναντά ξανά τον Λίστον και τον ρίχνει κάτω στο πρώτο λεπτό του αγώνα τους, νοκ άουτ.
Ενώ ο Σόνι είναι στο έδαφος, ο Αλί του φωνάζει να σηκωθεί “για να μην πιστέψει κανείς ότι είναι στημένο”.
Το 1967 ο Αλί έδερνε με ευκολία ό,τι κινείτο (με τον Κλίβελαντ Γουίλιαμς ο τρόπος που πυγμάχησε θεωρήθηκε εκείνη την εποχήτο πιο τελειοποιημένο παίξιμο στην ιστορία της πυγμαχίας, ενώ έδειρε με μανία τον Φλόιντ Πάτερσον για δώδεκα γύρους, τόσο που ο διαιτητής διέκοψε τον αγώνα «παρά το γεγονός ότι όταν τον ρωτούσα μου έλεγε πως είναι όλα εντάξει, κουνούσε τα χέρια του σαν τη γριά και δεν άντεχα να βλέπω») και ήταν ένας συνειδητοποιημένος μαύρος που δεν ήθελε, πέρα απ’ το να είναι ένα απλό προϊόν του αθλητικού θεάματος, να δείξει υπακοή σε ένα σύστημα που δε σεβόταν τους ομόχρωμούς του.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο Αλί αρνήθηκε να λάβει μέρος.
«Οι Βιετκόνγκ δεν είναι εχθροί μου, κανένας Βιετκόνγκ δε με έχει σκλαβώσει, εσείς με κάνετε σκλάβο, εμένα και τους προγόνους μου».
Ο Αλί και το σύστημα, η φοβία μίας χώρας και το ανάστημα ενός τύπου που πριν τον αγώνα με τον Λίστον οι παράγοντες του επαγγελματικού μποξ ανησυχούσαν μήπως έχει τρελαθεί.
Ο Αλί και ο δικός του Θεός κόντρα στην ανεξάντλητη βλακεία των στρατηγών και των πολιτικάντηδων.

Μετά, ήταν λιποτάκτης, αλλά ήταν όλα πολύ εύκολα για αυτόν.
Να επιβάλλεται στην κοινωνία, χωρίς αυτή να μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Μιλούσε και μιλούσε ξανά, απαντήσεις δεν έπαιρνε, σκάρωνε ποιηματάκια, μιλούσε για φανταστικούς αγώνες που ο κόσμος δε θα ζήσει και το 1970, οι Αμερικάνοι, συντετριμμένοι από τα δεινά του πολέμου κι από το πόσο δίκιο είχε τον αθώωσαν.

Ο Αλί ήταν ελεύθερος να αγωνιστεί. Δύο χρόνια πριν την αθώωσή του, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, οι Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος υποτίμησαν τον ύμνο των ΗΠΑ, αφού στάθηκαν στο βάθρο των νικητών με τη γροθιά υψωμένη, ο Λιου Αλσίντορ βαπτίστηκε Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εθνική ομάδα μπάσκετ της χώρας, ενώ ένας τύπος, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία βαρέων βαρών στο μποξ, κουνούσε μία μικρή σημαία των ΗΠΑ με μπόλικη ειρωνεία για την όλη προσπάθεια των μαύρων, αν και ο ίδιος ήταν μαύρος:

Ένα κεφάλι τόσο στρογγυλό που οι μπάλες του μπέιζμπολ θα νόμιζαν ότι είναι επίπεδες, ένα μεγάλο στέρνο, το οποίο ακολουθούσε μία τεράστια πλάτη, χέρια πελώρια ακατέργαστα και μαλλί φουντωτό, λες και η ηλεκτροπληξία ήταν δεύτερη φύση του.
Ο Τζορτζ Φόρμαν έγινε αμέσως μετά επαγγελματίας,χτυπούσε με πολύ μίσος και περίσσια δύναμη και έστελνε τους αντιπάλους στο καναβάτσο.

ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΩΝ

Το 1971, ο Αλί αντιμετωπίζει έναν Αργεντινό, τον Όσκαρ Μποναβένα, ο οποίος τον έχει πιάσει στην πάρλα στη συνέντευξη Τύπου και τον αποκαλεί Κλέι.
Ο Αλί φωνάζει σε αυτούς που παρακολουθούν «να έρθετε στο γήπεδο, να βάλετε τηλεόραση και ραδιόφωνο, ποτέ δεν είχα τέτοια μανία να δείρω κάποιον».
Πράγματι, τον δέρνει πάρα πολύ και δεν τον αφήνει να βγει νοκ άουτ ενώ τον ρωτάει «πώς με λένε;».

Ο Αλί είναι έτοιμος να παίξει με τον Τζο Φρέιζερ για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Στις 8 Μαρτίου του 1971, στο «Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν», παίχθηκε ό,τι προλογίστηκε ως «ο αγώνας του αιώνα».
Και οι δύο είναι αήττητοι.
Ο Αλί ειρωνεύεται τον Φρέιζερ και ο πρωταθλητής του απαντά ότι «είμαι ο Τζο Φρέιζερ και όχι ο Μποναβένα, δεν μπορείς να με κοροϊδεύεις εμένα».
Ο «smoking Joe» σκάει ένα μπουκέτο όλα τα λεφτά στον Αλί, ο οποίος σε κάποιο σημείο τον ρωτάει αν είναι τρελός και ο Φρέιζερ, χωρίς να σταματήσει να τον χτυπά στο σώμα, απαντά μουρμουρίζοντας:
«Είμαι τρελός, είμαι τρελός, είμαι τρελός».

Ο Αλί  χάνει το πρώτο ματς στην καριέρα του, πέφτοντας, πάντως, νοκ ντάουν και ένα χρόνο αργότερα προ(σ)καλεί τον Τζο Φρέιζερ σε μία νέα αναμέτρηση, αυτή τη φορά για την περηφάνια και την τιμή τους.
Παίζουν πολύ ξύλο και ο Αλί κερδίζει στα σημεία.
Εν έτει 1973, ακόμα κι αν έχει χάσει τη σπιρτάδα του, ο εμβληματικός πυγμάχος από το Λούιβιλ είναι έτοιμος να διεκδικήσει και να κατακτήσει ξανά τη ζώνη του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών, μία ζώνη που του έκλεψαν όταν τον τιμώρησαν για λιποταξία στο Βιετνάμ.

Ο Αλί περιμένει να βρει στον δρόμο του πάλι τον Φρέιζερ, που από το 1968 και μετά υπερασπίζεται με επιτυχία τον τίτλο του, αλλά ο θηριώδης Φόρμαν ρίχνει τον πρωταθλητή στο καναβάτσο.
Ο δολοφονικός Φόρμαν θριαμβεύει και ένας έξυπνος μάνατζερ της εποχής, ο Ντον Κινγκ -για τον οποίο η γυναίκα του Αλί έλεγε ότι «lives white, dresses black and thinks green», ότι δηλαδή ζει σαν λευκός, ντύνεται σαν μαύρος και σκέφτεται με το πράσινο χρώμα του δολαρίου- φτιάχνει την αναμέτρηση του αιώνα.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ

Στην Κινσάσα, πρωτεύουσα του Ζαίρ, έχει κανονιστεί η μονομαχία του Αλί με τον Φόρμαν, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της δικτατορίας του Μομπούτου.
Ο Αλί φθάνει στην αφρικανική χώρα και αποθεώνεται από τους Ζαϊρινούς, λόγω της στάσης που είχε κρατήσει στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Ο Φόρμαν δεν φθάνει στην προκαθορισμένη ημερομηνία, υπάρχει κίνδυνος αναβολής, αλλά, εν τέλει, ο παγκόσμιος πρωταθλητής βρίσκεται στο Ζαίρ και μάλιστα είναι προκλητικός, αφού για συντροφιά του έχει ένα λυκόσκυλο, από αυτά που έβαζαν οι αστυνομικοί να κυνηγούν τους Αφρικανούς.
 
Ο Αλί σαρκάζει με το γνωστό του λυρικό στόμφο τον Φόρμαν, ο οποίος δεν αντιδρά, και ονομάζει αυτή τη μονομαχία «Rumble in the jungle».
Στις 30 Οκτωβρίου του 1974 όλος ο κόσμος περιμένει αυτό το ματς, ο Αλί έχει υποσχεθεί ότι θα χορέψει στο ρινγκ, ωστόσο ξεγελά τους πάντες όταν, μετά από κάποιες γροθιές που ρίχνει στον Φόρμαν στον πρώτο γύρο - τις πρώτες γροθιές που μαθαίνει να ρίχνει ένας πρωτόπειρος μποξέρ - κολλάει στα σκοινιά, σε μία τακτική που αργότερα ονομάστηκε «rope a dope».

Ο Αλί φροντίζει να μιλά στον Φόρμαν ο οποίος δαιμονίζεται και καταναλώνει ασκόπως δυνάμεις πάνω στο στόμα του GOAT (Greatest Of All Times), όπως αποκαλεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Στον έκτο γύρο ο Φόρμαν τα έχει φτύσει, οι γροθιές φεύγουν με την ταχύτητα που μία χελώνα σκεπάζεται στο καβούκι της και ο Αλί μετά το τέλος του μεγάλου αγώνα δηλώνει ότι «ο Φόρμαν, από ένα σημείο και μετά, ήταν σαν να χτυπά τον εαυτό του».
Στο δεύτερο λεπτό και τεσσαρακοστό όγδοο δευτερόλεπτο του όγδοου γύρου, ο Φόρμαν πέφτει με το στήθος στα σκοινιά, ο Αλί στριφογυρίζει, του ρίχνει μία γροθιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ο Φόρμαν στρίβει και πέφτει ακόμα δύο φορές στο χέρι του Αλί, πριν ανοίξει για αυτόν την πόρτα του το καναβάτσο.

Ο Αλί, υπό τις ιαχές των Ζαϊρινων που ζητωκραυγάζουν «Αλί, Αλί, μπούμπα γε», που σημαίνει «Αλί, Αλί, σκότωσέ τον», επανέρχεται στο θρόνο. Και μένει εκεί για τέσσερα ακόμα χρόνια, κάνοντας ένα, ακόμα μοναδικό μιράκολο, όντας ο μόνος πυγμάχος στην ιστορία που επτά χρόνια μετά την τελευταία φορά που στέφθηκε πρωταθλητής επιστρέφει για να ξανακαθίσει στη θέση που δικαιωματικά του ανήκει.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΩΝ

Ένα χρόνο μετά, ο Αλί ανταμώνει για μία, ακόμη, φορά, με τον Τζο Φρέιζερ. Οι δύο τους, πέρα από τις πυγμαχικές διαφωνίες έχουν άριστη σχέση και ο Αλί θεωρεί τον Φρέιζερ τον καλύτερο αντίπαλο που συνάντησε ποτέ.
Μάλιστα, πολλοί λένε ότι η νόσος Πάρκινσον, που κατέστρεψε ένα από τα πιο τέλεια κορμιά στην ιστορία του αθλητισμού, έχει τις ρίζες της στα κτυπήματα του Φρέιζερ πάνω στο κορμί του Αλί.

Στις 1 Οκτωβρίου του 1975, καλό μήνα στη Μανίλα. Οι δυο τους συνθέτουν ένα θρυλικό ζευγάρι και ο αόρατος σκηνοθέτης φτιάχνει το «thrilla in Manilla». Ο Αλί έχει βρει την φόρμα του, υπάρχουν στιγμές που οι γροθιές του φεύγουν με περίσσια ορμή και ταχύτητα, ρίχνει βόμβες στον άσχημο Τζο αλλά αυτό το σκυλί του πολέμου δεν πέφτει κάτω με τίποτα.

Δεν πέφτει κάτω στον δέκατο γύρο που τρώει ξύλο και των γονέων, δεν πέφτει κάτω στον δωδέκατο και τον δέκατο τρίτο γύρο, όταν μία αρκούδα θα έπεφτε, αλλά δεν μπορεί να επιστρέψει για τον δέκατο πέμπτο γύρο του αγώνα και ο Αλί πανηγυρίζει το γεγονός ότι υπερασπίστηκε τον θρόνο του.
Κάθεται εκεί μέχρι που ένας τυχαίος Λίον Σπινκς τον κερδίζει.
Ο Αλί παίρνει τη ρεβάνς από τον Σπινκς και ανακοινώνει πως αποχωρεί.

Αποχωρεί όντας ο κορυφαίος όλων των εποχών, ο πλέον χαρισματικός αθλητής του σύμπαντος, που ανακατεύθηκε με την πολιτική, τη θρησκεία και τον πόλεμο και έπαιξε ρόλο στα κοινά των ΗΠΑ περισσότερο από κάθε άλλον αθλητή.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

Δύο χρόνια μετά κάνει το λάθος να επιστρέψει αλλά και τι έγινε που έχασε από τον Λάρι Χολμς; Αγώνες τον αριθμό 61, νίκες 56, νοκ άουτ 39, ο ίδιος αντιθέτως δεν έχει πέσει στο ρινγκ σε σημείο να μην προλάβει να σηκωθεί μέχρι το δέκα.
Ο Αλί κατάφερε πολλά και το μαύρο χρωμόσωμα στον οργανισμό του τον οδήγησε μέχρι το Άστρο της Κατσίκας.
Goat ονομάζεται στα αγγλικά, ό,τι γράφει και στην πόρτα του γραφείου του για να δείξει ότι είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών αλλά και ότι «για το σύμπαν είμαι τόσο σημαντικός όσο μία κατσίκα».

ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Η νόσος Πάρκινσον τον περιμένει για να του δείξει ότι μπορεί να κατέκτησε τον κόσμο αλλά δεν μπορεί να αποφύγει την τιμωρία.
Ο ίδιος της βγάζει περιφρονητικά τη γλώσσα λέγοντας ότι ουδείς έζησε τόσο έντονη ζωή σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και συνεχίζει.
Ανάβει την Ολυμπιακή φλόγα στην Ατλάντα - “ο κόσμος φώναζε και εγώ νόμιζα ότι θα πάρω φωτιά, τελικά τα κατάφερα”, δηλώνει μετά- και αποθεώνεται, το ίδιο συμβαίνει και στον τελικό του μπάσκετ όταν στο ημίχρονο τον αγκαλιάζουν οι παίκτες των ΗΠΑ.

Πέρασαν κιόλας 29 χρόνια από τότε που ο ατίθασος εαυτός του τον κράτησε μακριά από το Βιετνάμ, από τους φλογερούς λόγους για τα δικαιώματα των μαύρων και από τους μεγάλους έρωτες.

ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ

Στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, ο Αλί βλέπει φίλους και δεν αντιδρά, η κατάστασή του είναι δραματική.
Είδε την κόρη του να γίνεται πυγμάχος, το γονίδιο ήταν επίκτητο, περνά δύσκολες ώρες και στις 17 Ιανουαρίου του 2007 κλείνει τα 65 χρόνια ζωής. Ζει ακόμα και ζει πολύ δυνατά, αφού το έργο του ταξιδεύει στο διηνεκές και τα λόγια του φωτίζουν τη σκοτεινή μεριά της Αμερικής.

Στην πιο σκληρή εποχή της, ο Αλί ήταν ο Σπάρτακός της. Φορώντας το κοστούμι και τη γραβάτα, ή απλώς τα γάντια του μποξ, ο παγαπόντης ποιητής, ο θρασύς μυθοπλάστης, ο ξέφρενος πυγμάχος, αυτό το μυθικό έμβλημα της ελευθερίας, ζει ακόμα.
Και ζει πολύ δυνατά…

Οκτώβριος 1st, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Η χώρα μας έχει δεχθεί πολλά “χτυπήματα” στον τουρισμό της (όχι πως δεν τα θέλουμε και τα παθαίνουμε!) τα τελευταία χρόνια.

Πλέον, φαίνεται βέβαια να γίνονται αρκετές εντατικές προσπάθειες να ανακτήσουμε τις χαμένες μας τουριστικές δυνάμεις, ωστόσο χρειάζεται αρκετή προσπάθεια από όλους μας.

Στα μεγαλύτερα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, παίζονται διαφημίσεις που προωθούν τον τουρισμό στη χώρα μας.
Επίσης, όταν φεύγεις από το αεροδρόμιό μας, “Ελευθέριος Βενιζέλος”, συναντάς την εξής τεράστια ταμπέλα: “

Greece: One country to adore, five senses to explore” (”Μία χώρα να θαυμάσεις, πέντε αισθήσεις να εξερευνήσεις”), όπως και αυτή:
“Greece: Live Your Myth” (Ελλάδα: Ζήσε τον μύθο σου).

Όμως,

Αυτά είναι για τους αλλοδαπούς!

Ο Mirodias σας τους παρουσιάζει:

1. Γιατί έχουμε θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι
2. Γιατί μπροστά στο ραβανί τι να μας πει το μιλφέιγ
3. Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες
4. Γιατί «καμάκι» και «σουβλάκι» είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε
5. Γιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα «ορντέβρ»
6. Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωί
7. Γιατί «λουλουδοπόλεμος» δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώρα
8. Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνει
9. Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. Όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας
10. Γιατί το φλερτ είναι το εθνικό μας χόμπι
11. Γιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί
12. Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε
13. Γιατί έχουμε νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
14. Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμε
15. Γιατί δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις «λαδιές» μας τις κάνουμε με θράσος
16. Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθεια
17. Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε
18. Γιατί δε μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που βάζουμε μέσα
19. Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
20. Γιατί η λέξη «κερνάω» υπάρχει στο λεξιλόγιό μας
21. Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει «καψούρα»
22. Γιατί βράζει το αίμα μας
23. Γιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξία
24. Γιατί κατά βάθος…είμαστε καλά παιδιά
25. Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα…έστω και την τελευταία στιγμή
26. Γιατί δε «μασάμε» από 400 χρόνια σκλαβιάς
27. Γιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο
28. Γιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μας
29. Γιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα
30. Γιατί καλή η κιθάρα και το όμποε αλλά το μπουζούκι βγάζει άλλο ήχο
31. Γιατί το «Αι Γενέαι Πάσαι» της Μεγάλης Παρασκευής μας σηκώνει την τρίχα κάγκελο
32. Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτω
33. Γιατί ερωτευόμαστε και μισούμε με πάθος
34. Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατρο
35. Γιατί ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Περικλής ήταν Έλληνες
36. Γιατί η Μερκούρη, ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης ήταν Έλληνες
37. Γιατί η συνταγή «αλά ελληνικά» είναι η πιο πετυχημένη
38. Γιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά?πάει στις παραλίες!
39. Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και? πού να τρέχουμε τώρα!
40. Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη
41. Γιατί όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στα δέντρα
42. Γιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς που το παίζουνε ηγέτες και οδηγούν στην ειρήνη κάνοντας πολέμους
43. Γιατί η φέτα και το ελαιόλαδο μεταφράστηκαν σε ελληνικό ταμπεραμέντο
44. Γιατί “Ένα γλυκό χωρίς”! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φραπέ
45. Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!
46. Γιατί στη γλώσσα μας διακρίνουμε μεταξύ έρωτα και αγάπης…ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!
47. Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο
48. Γιατί όταν οι άλλοι φορούσαν προβιές λύκων εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνες
49. Γιατί οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες (Winston Churchill- 1941)
50. Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. Έχει από μόνο του υπέροχη γεύση
51. Γιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε τη ζεμπεκιά με περηφάνια
52. Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμε
53. Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία
54. Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
55. Γιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμε
56. Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια….Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο
57. Γιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασία
58. Γιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμε
59. Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοι
60. Γιατί η ζωή μας είναι στο «δυνατό» ενώ των ξένων στο «αθόρυβο»
61. Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;
62. Γιατί όταν φωνάζουμε «αδελφέ» στο δρόμο, όλοι γυρνάνε
63. Γιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότερο
64. Γιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα
65. Γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε
66. Γιατί κάποτε «φωτίσαμε» ολόκληρο τον κόσμο
67. Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας
68. Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας
69. Γιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το Έμενταλ
70. Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμο
71. Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ’ αγαπώ με κάθε πιθανό τρόπο
72. Γιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικά
73. Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόλη
74. Γιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μας
75. Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας
76. Γιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζοντας
77. Γιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ? τη σκοτίδα του βιτρώ
78. Γιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντια
79. Γιατί ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει» στις εξετάσεις
80. Γιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλα
81. Γιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ
82. Γιατί είμαστε των άκρων
83. Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορ
84. Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!»
85. Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώ
86. Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνια
87. Γιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβί
88. Γιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδα
89. Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους
90. Γιατί είχαμε μάγκες προγόνους
91. Γιατί ξέρουμε τι θα πει κέφι
92. Γιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες…αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;
93. Γιατί πίνουμε και καπνίζουμε περισσότερο από όλους και ζούμε περισσότερο από όλους.
94. Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά.
95. Γιατί το τζατζίκι, το σουβλάκι, η μαγκιά και το φιλότιμο είναι ελληνικά.
96. Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα.
97. Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιά.
98. Γιατί το δικό μας μοντέλο ζωής έχει πολλέεεεεεες καμπύλες.
99. Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά. Οι άλλοι τι απλώνουν?
100. Γιατί όταν φοράμε πέδιλα, δεν τα φοράμε με κάλτσες.
101. Γιατί το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος ήταν ελληνικό.
102. Γιατί πληρωνόμαστε Παρασκευή και Κυριακή πρωί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα.

103. ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΣΟΥΒΛΑΤΖΗΣ ΡΩΤΑΕΙ
ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ: “ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ”, ΚΑΙ ΟΧΙ
ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ “ΝΑ ΜΟΥ ΒΑΛΕΙΣ ΑΠ’
ΟΛΑ” ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!!!

Οκτώβριος 1st, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Ζοζέ Μουρίνιο

Μοιάζει με τα τρυφερά ενσταντανέ του φωτογραφικού φακού όταν σημαδεύει, με τον κυλινδρικό γυάλινο οργανισμό του, την ερωτευμένη κοπέλα και το παθιασμένο αγόρι.

Ο Μουρίνιο δείχνει με τα δάχτυλά του τον αριθμό έξι, όσοι και οι τίτλοι που έχει κατακτήσει με την Τσέλσι, κατά την απονομή του Κυπέλλου Αγγλίας για το 2007.
Ο Μουρίνιο βάζει το δάχτυλο στο στόμα, ζητώντας από τους φίλους της Λίβερπουλ να σιωπήσουν, όταν η Τσέλσι ισοφάρισε τον τελικό του Λιγκ Καπ το 2005.

Ο Μουρίνιο σέρνει το πανάκριβο παντελόνι του στο ιερό χορτάρι του «Καμπ Νου», όταν ο Ντιντιέ Ντρογκμπά ισοφάρισε σε 2-2 κατά την διάρκεια των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ το 2006.

Ο Μουρίνιο κλείνει το μάτι κατά την άφιξη της αποστολής της Τσέλσι στη Βαρκελώνη, για το δεύτερο παιχνίδι στη φάση των «16» του Τσάμπιονς Λιγκ το 2006.

Όταν συμπεριφέρεσαι έξω από το πλαίσιο στήριξης, και, άρα, δεν (πρέπει να) έχεις την απαίτηση οι άλλοι να σε καταλαβαίνουν και να σου προσφέρουν, εκτός πλαισίου, την στήριξή τους, είσαι εκκεντρικός εφ’ όσον έχεις χρήματα.
Όταν δεν έχεις χρήματα, είσαι τρελός.
Στην πρώτη περίπτωση, ό,τι έχεις, το έχεις από τα χρήματα.

Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά έκλαψε το πρωί της Πέμπτης, όταν έμαθε ότι ο Μουρίνιο δεν θα συνεχίσει στην Τσέλσι.
Φάνηκε ότι είναι ο μόνος που τον αγαπάει.
Ενδεχομένως να ισχύει αυτό.
Ίσως, πάλι, ο επιθετικός από την Ακτή Ελεφαντοστού να στενοχωρήθηκε περισσότερο επειδή δεν φρόντισε, το καλοκαίρι, να φθάσει στα άκρα την επιθυμία του να φύγει.
Το έκανε ο Ρόμπεν και παίζει στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Αυτή τη στιγμή το ψιλόβροχο καλύπτει τους δρόμους του Λονδίνου, αλλά έχει γίνει πιο βαρετό και από την θερινή προβολή του «Κωνσταντίνου και Ελένης».

Ο Ντρογκμπά μπορεί να σκέφτεται ότι στη Μαδρίτη έχει περισσότερο ήλιο, το ίδιο που σκέφτεται ο Μπέκαμ στο Λος Άντζελες, και στο Μιλάνο έχει καλύτερους οίκους μόδας, περισσότερα εστιατόρια με σπαγκέτι ενώ οι άνθρωποι οδηγούν από την αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου.

Ο Ντρογκμπά, φίλος του Μουρίνιο επειδή τον έκανε παίκτη των 33 γκολ πέρυσι, δεν θα ήταν υπέρ του αν είχε κάνει μια average χρονιά των δεκαπέντε γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

Λέγεται Ζοσέ Μουρίνιο και όταν δεν προπονεί χαλαρώνει.
Μπήκε στο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα ως προπονητής στις αρχές του 21ου αιώνα, έδωσε τα διαπιστευτήριά του με την Μπενφίκα, για λίγο, πήγε στην Λεϊρία, απογειώθηκε με την Πόρτο και με την Τσέλσι δεν πήρε τον τίτλο του Τσάμπιονς Λιγκ.

Το οδοιπορικό του στον χρόνο μοιάζει με τον 21ο αιώνα και την υπερπληροφόρησή του. Όχι περισσότερο έξυπνος απ’ ότι δογματικός, όχι περισσότερο αγαθός απ’ ότι διεφθαρμένος, όχι περισσότερο σεμνός απ’ ότι αλαζόνας.

Ο Μουρίνιο, που έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, έφυγε από την Τσέλσι με τον κύκλο να μην έχει τελειώσει. Στον περυσινό τελικό του Λιγκ Καπ κόντρα στην Άρσεναλ, ένα παιχνίδι που η Τσέλσι κέρδισε με 2-1, είπε ότι «η Άρσεναλ έπαιξε πολύ καλά, είναι θαυμάσια ομάδα, αλλά το ποδόσφαιρο έχει να κάνει με τη νίκη και εμείς έχουμε τον τίτλο».

Ο Πορτογάλος δεν περνάει, πάντως, τόσο καλά όσο ο Αρσέν Βενγκέρ στους «Κανονιέρηδες».
Δεν περνούσε ούτε στο πικ του, ούτε όταν κουραζόταν να βλέπει το αγελαδινό βλέμμα του Ρομάν Αμπραμόβιτς και την γυαλιστερή καράφλα του Πίτερ Κένιον. Τόση πίεση, χωρίς ζωή.

Ο Βενγκέρ, το 2011, θα συμπληρώσει δεκαπέντε χρόνια αληθινού θεαματικού ποδοσφαίρου. Και περνάει καλύτερα.

Έφθασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, έχει πάρει πρωτάθλημα, Κύπελλο, έχει χάσει σε τελικό του Κυπέλλου UEFA, έχει δει την ομάδα του να είναι αήττητη για 49 παιχνίδια στο πρωτάθλημα. Ο Αλσατός κάποτε κατηγορήθηκε από τον Μουρίνιο ότι είναι ηδονοβλεψίας, αφού «περνάει την ζωή του με το να βλέπει τι συμβαίνει κάθε μέρα στην Τσέλσι», αλλά, κατά την ταπεινή άποψη του υπογράφοντα, είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Ο Μουρίνιο έχει κατακτήσει έξι τίτλους, αλλά τους έχει αγοράσει, δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει τρία χρόνια αν δεν είχε πάρει και αυτούς τους τίτλους.
Η Τσέλσι, στην εποχή του, έγινε απωθητική, με τα γκολ - καραμπόλα του Λάμπαρντ, με τις κεφαλιές του Τέρι και τις διαμαρτυρίες για την διαιτησία.

Μέχρι που, σαν άλλη φάρμα των ζώων, τσακώθηκαν μεταξύ τους για την εξουσία.

Τι μένει τώρα; Ένας Αβραάμ Γκραντ που, με το συμπάθειο, ουδείς ασχολείται.

Μετά το παιχνίδι με την Μπλάκμπερν, ήξερες ότι θα μπεις στο BBC και ο Ζοσέ θα διαμαρτύρεται με την διαιτησία επειδή ακύρωσε το γκολ του Σαλομόν Καλού.
Το γνώριζες, απλώς είχες την λαχτάρα να μάθεις τον τρόπο που θα το πει.

Ο τύπος ζήτησε την έγγραφη απολογία των διαιτητών.
Τώρα, ζητά 35 εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση.
Αν μη τι άλλο, στην πρώτη περίπτωση είναι πρωτότυπος και στη δεύτερη όχι.

Η πρώτη γνωριμία του Μουρίνιο με το αγγλικό ποδόσφαιρο έγινε με εκείνον τον αλαζονικό τρόπο που ο ίδιος θα προσπαθούσε, με βρώμικα χρήματα, να το αλλάξει.

Όταν ο Κοστίνια πέτυχε το γκολ για λογαριασμό της Πόρτο κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μέσα στο «Ολντ Τράφορντ», ο Μουρίνιο έτρεξε κατά μήκος της γραμμής του πλαγίου άουτ για να πανηγυρίσει την πρόκριση. Φεύγοντας για τα αποδυτήρια, εν μέσω ιπτάμενων αντικειμένων, είχε τα χέρια ψηλά.

Έδειξε ότι είναι σπουδαίος προπονητής σε μερικά ματς, όπως εκείνο το 2-1 στο «Μεστάγια» τον Απρίλιο του 2007. Το ίδιο βράδυ είπε ότι «φαβορί για την πρόκριση στον τελικό είναι η Λίβερπουλ».

Την περίοδο 2002-03, ο Μουρίνιο χαιρόταν για τον εαυτό του και την αγνή χαρά του παιχνιδιού που πρόσφερε στους φίλους του ποδοσφαίρου η εντυπωσιακή Πόρτο, όταν έφθασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA.

Τώρα, μετά από τρία χρόνια απύθμενης αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις μίζερης έντασης, ο Μουρίνιο επιστρέφει στις ρίζες.
Δεν είναι βέβαιο το κατά πόσο θα προσπαθήσει να περνά αδιάφορος.

Το σίγουρο είναι ότι στη φυλακή αν πας, όποιος και να είσαι, κανείς από τους κατάδικους θα λυπηθεί το σημείο παρακμής που έχεις φθάσει ή θα σεβαστεί το παρελθόν σου.

Αν είσαι δεύτερος στην πόλη δεν είναι βέβαιο κατά πόσο θεωρείς δεδομένο ότι θα είσαι πρώτος στο χωριό, αλλά το χωριό κρύβει κινδύνους και σε περιμένει με κάτι τεράστια ακονισμένα μαχαίρια. Αν είσαι πρώτος στην πόλη, στο χωριό σε περιμένουν με την κοιλιά να γουργουρίζει.

Σεπτέμβριος 27th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Αφιέρωμα-”Χέιζελ”

Στις 29 Μαϊου του 1453, γράφτηκε μία από τις πιο “μαύρες” σελίδες του ελληνισμού αλλά και ολόκληρης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, καθώς εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους “βάρβαρους”. Τι μεγάλη σύμπτωση όμως, αφού 532 χρόνια μετά, την ίδια ημέρα (29/05/1985) έγινε και η …άλωση ενός ολόκληρου ποδοσφαιρικού κόσμου μετά την “τραγωδία” του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών μεταξύ της Λίβερπουλ και της Γιουβέντους (0-1, αλλά ποιος νοιάζεται) στο στάδιο “Χέιζελ” των Βρυξελλών, που στοίχισε τη ζωή σε 39 ανθρώπους.

Λίβερπουλ και Γιουβέντους ήταν έτοιμες να προσφέρουν πλούσιο θέαμα στους χιλιάδες οπαδούς των δύο ομάδων που είχαν γεμίσει το γήπεδο για να δουν έναν από τους μεγαλύτερους τελικούς στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι “κόκκινοι” με τους Ρας, Νταλγκλίς, Σούνες και οι “μπιανκονέρι” με τους Πλατινί, Μπόνιεκ και Σιρέα ετοιμάζονταν να ξεδιπλώσουν στο Βέλγιο, το πλούσιο ταλέντο τους.

Τη νύχτα του τελικού, το στάδιο “Χέιζελ” ήταν κατάμεστο από 60.000 θεατές. Περίπου 25.000 φίλαθλοι προέρχονταν από κάθε ομάδα, ενώ οι υπόλοιπες θέσεις ανήκαν στην “ουδέτερη” ζώνη. Σε αυτήν την περιοχή, όμως, υπήρχαν αρκετοί φίλοι της Γιουβέντους, λόγω της μεγάλης παρουσίας Ιταλών μεταναστών στο Βέλγιο. Σημειώνεται ότι σε αυτόν το χώρο υπήρχαν και φίλοι των “ρεντς”, αλλά πολύ λίγοι, ενώ στις εξέδρες των Αγγλων δεν ήταν λίγοι αυτοί που κατάφεραν να εισέλθουν χωρίς εισιτήριο, δημιουργώντας μία ανυπόφορη κατάσταση και φυσικά οξύνοντας τα πνεύματα.

Περίπου μία ώρα πριν τη σέντρα, οπαδοί της Λίβερπουλ πέρασαν το διαχωριστικό και επιτέθηκαν στους οπαδούς της Γιουβέντους στην “ουδέτερη” ζώνη, στον τομέα Z. Ορισμένοι Ιταλοί αντεπιτέθηκαν. Για αρκετά λεπτά, καθίσματα και άλλα αντικείμενα εκσφενδονίζονταν εκατέρωθεν.

Λίγο πριν τη σέντρα, δεκάδες οπαδοί της Λίβερπουλ προσέγγισαν ακόμα περισσότερο τον τομέα Z, με αποτέλεσμα ολόκληρη η μάζα των φιλάθλων της Γιουβέντους να προσπαθεί να ξεφύγει από την επίθεση των Αγγλων. Τα σπασμένα καθίσματα και τα σκαλιά δεν βοηθούσαν την κατάσταση και ορισμένοι θεατές σκόνταψαν. Αρκετοί στοιβάχτηκαν σε έναν τοίχο στο τέλος της εξέδρας, η οποία δεν άντεξε το βάρος και κατέρρευσε!

Δεκάδες άνθρωποι παγιδεύτηκαν κάτω από τα συντρίμμια, τη στιγμή που εκατοντάδες περνούσαν από πάνω τους για να σωθούν. Τριάντα εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, εκ των οποίων 32 Ιταλοί, τέσσερις Βέλγοι, δύο Γάλλοι και ένας Ιρλανδός. Περισσότεροι από 350 τραυματίστηκαν, αλλά η χαοτική κατάσταση που επικρατούσε και η περιορισμένες δυνάμεις των Αρχών καθυστέρησαν την ιατρική περίθαλψη.

Την ώρα που δεκάδες ανθρώπινα σώματα βρίσκονταν στο έδαφος, ορισμένοι Ιταλοί επεδίωξαν εκδίκηση και έτρεξαν προς το μέρος των φιλάθλων της Λίβερπουλ. Η Αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει αυτήν την επίθεση και οι τηλεοπτικές εικόνες έδειξαν τις μάχες που ακολούθησαν. Μεταξύ αυτών, ένας Ιταλός να απειλεί με επαναληπτική καραμπίνα έναν αστυνομικό!

Οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων είχαν ενημερωθεί για τα επεισόδια που λάμβαναν χώρα, αλλά είναι ακόμα αδιευκρίνιστο εάν γνώριζαν για την ύπαρξη νεκρών και τον μεγάλο αριθμό αυτών των περιπτώσεων. Οι αρχηγοί της Λίβερπουλ και της Γιουβέντους κάλεσαν τα πλήθη να ηρεμήσουν, ενώ τόσο οι εντολές των ηγετών των δύο κρατών, όσο και αυτές της ΟΥΕΦΑ απαιτούσαν το παιχνίδι να διεξαχθεί κανονικά.

ΠΟΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ;

Στο αγωνιστικό κομμάτι -αν μπορεί να υπάρξει τέτοιο σε ένα τελικό σαν και εκείνον- πρωταγωνιστής δυστυχώς ήταν ανεκδιήγητος Ελβετός διαιτητής, Ντάινα. Στο 56ο λεπτό, ο Μπόνιεκ ανατρέπεται φανερά εκτός μεγάλης περιοχής, αλλά ο διαιτητής καταλογίζει πέναλτι το οποίο εκτελεί εύστοχα ο Πλατινί και ανοίγει το σκορ. Ο Γάλλος άσος πανηγυρίζει έξαλλα το γκολ, προφανώς μη αντιλαμβανόμενος την κατάσταση.

Το “μέτωπο” μεταξύ των οπαδών της Γιουβέντους και των Αστυνομικών διατηρήθηκε ανοιχτό για περίπου δύο ώρες, δηλαδή ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα.Η Γιουβέντους διατηρεί το προβάδισμα, αλλά λίγο αργότερα ο Γουίλαν ανατρέπεται εντός μεγάλης περιοχής των “μπιανκονέρι”. Ο Ντάινα κλείνει τα μάτια και αφήνει το παιχνίδι να συνεχιστεί, καταδικάζοντας ουσιαστικά τους Αγγλους.

Αυτός ίσως να ήταν η επιθυμητή από την πλειοψηφία κατάληξη του αγώνα, ώστε να μην υπάρξουν άλλα έκτροπά μέχρι την ολοκλήρωση της βραδιάς. Δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι ο διαιτητής δέχθηκε εντολές για να καθορίσει το αποτέλεσμα. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχασε εκείνη τη βραδιά κάτι περισσότερο από μία δίκαιη απονομή…

ΟΙ 39 ΑΤΥΧΟΙ ΟΠΑΔΟΙ

Τα ονόματα των 39 άτυχων οπαδών που γνώρισαν τον θάνατο τη νύχτα της 29ης Μαϊου του 1985 στο στάδιο “Χέιζελ” των Βρυξελλών, είναι τα παρακάτω (σε παρένθεση οι ηλικίες των θυμάτων):
Ρόκο Ατσέρα (29), Μπρούνο Μπάλι (50), Αλφονς Μπος, Τζιανκάρλο Μπρουσκέρα (21), Αντρέα Καζούλα (11), Τζιοβάνι Καζούλα (44), Νίνο Τσερούλο (24), Βίλι Σιέλενς, Τζιουζεπίνα Κόντι (17), Ντιρκ Ντενέκι, Ντιονίζιο Φάμπρο (51), Ζακ Φρανσουά, Εουτζένιο Γκαλιάνο (35), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Αλμπέρτο Γκουαρίνι (21), Τζιοβαίνιο Λαντίνι (50), Ρομπέρτο Λορεντίνι (31), Μπάρμπαρα Λούσι (58), Φράνκο Μαρτέλι (46), Λόρις Μεσόρε (28), Τζιάνι Μαστρολάκο (20), Σέρτζιο Μπαστίνο Ματσίνο (20), Λουτσιάνο Ρόκο Παπαλούκα (38), Λουίτζι Πιντόνε (31), Μπέντο Πιστολάτο (50), Πάτρικ Ράντκλιφ, Ντομένικο Ραγκάτσι (44), Αντόνιο Ρανιανέζε (29), Κλοντ Ρομπέρ, Μάριο Ρόνκι (43), Ντομένικο Ρούσο (28), Ταρτσίζιο Σάλβι (49), Τζιανφράνκο Σάρτο (47), Αμεντέο Τζιουζέπε Σπαλαόρε (55), Μάριο Σπάνου (41), Ταρτσίζιο Βεντουρίν (23), Ζαν Μισέλ Βαλά, Κλαούντιο Τζαβαρόνι (28)

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ “ΕΧΩΣΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ”

Η εικοσαετία 1965-1985 άνηκε ολοκληρωτικά στους αγγλικούς συλλόγους, κατά ένα τρόπο που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα μπορούσε να γίνει για να τους …σταματήσουν!
Υπήρχε κάτι όμως, όπως και έγινε…

Και βέβαια δεν αναφερόμαστε στη ψυχολογική επίπτωση που είχε η τραγωδία του Χέιζελ στους αγγλικούς συλλόγους, αλλά στη τιμωρία που τους επιβλήθηκε, τόσο από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία όσο και από την ίδια την Αγγλική Ομοσπονδία. Μία τιμωρία που “τσάκισε” τις αγγλικές ομάδες, αφού το θέμα του χουλιγκανισμού ξέφυγε από τους “κόλπους” της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, φτάνοντας μέχρι το αγγλικό κοινοβούλιο, όπου η τότε πρωθυπουργός “σιδηρά κυρία”, Μάργκαρετ Θάτσερ, με τη σύμφωνη γνώμη της ίδιας της βασίλισσας Ελισάβετ, επέβαλλε ποινή αποχής των αγγλικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για ΠΕΝΤΕ χρόνια και ενώ η ΟΥΕΦΑ είχε τιμωρήσει μόνο τη Λίβερπουλ για έξι χρόνια!

Το να “καταδικάζεις” τις ίδιες σου τις ομάδες για πέντε χρόνια μακριά από τις “χρυσοφόρες” διοργανώσεις της Ευρώπης δεν είναι κάτι απλό, όμως απέδωσε, χώνοντας το μαχαίρι βαθιά στο “κόκκαλο” του χουλιγκανισμού, ο οποίος πλέον έχει “τελειώσει” (τουλάχιστον μέσα) στα αγγλικά γήπεδα…

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ του 2005, η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπες τη Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους, είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία. Μέχρι τότε, δεν είχε διεξαχθεί άλλο παιχνίδι μεταξύ τους, επίσημο και μη. Το συγκρότημα του Ράφα Μπενίτεθ ήταν αυτό που πήρε την πρόκριση, κερδίζοντας με 2-1 στο “Ανφιλντ” και αποσπώντας “λευκή” ισοπαλία στο Τορίνο.
Στο περιθώριο του αγώνα, σημειώθηκαν μικρής έκτασης επεισόδια, παρά τα πολλά μέτρα ασφαλείας που είχαν ληφθεί, ενώ στην αναμέτρηση της Αγγλίας, οι φίλοι της Λίβερπουλ σήκωσαν ένα πανό συγγνώμης και φιλίας, το οποίο βρήκε ανταπόκριση από την μεγαλύτερη μερίδα φίλων της Γιουβέντους.

Σεπτέμβριος 27th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | one comment

Σαρούνας Γιασικεβίτσιους

Η μεγαλύτερη μεταγραφή στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών είναι γεγονός. Ο Παναθηναϊκός απέκτησε τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και ο mirodias σας παραθέτει εν συντομία το βιογραφικό και στοιχεία από την καριέρα του.

Κολεγιακό και απόρριψη

Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (5/3/1976) μετακόμισε στην Αμερική, στις ΗΠΑ, σε μικρή ηλικία. για να φοιτήσει στο Solanco High School της Πενσυλβάνια και εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο του Maryland. Παρόλο που διέπρεψε στο κολεγιακό πρωτάθλημα, δεν επελέγη στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1998.

Επιστροφή στην Ευρώπη και το χαμένο τρίποντο

Έτσι, επέστρεψε στην Ευρώπη για να αγωνιστεί με τη Λιέτουβος Ρίτας (1998/99). Την επόμενη περίοδο (1999/00) μετακόμισε στη Σλοβενία για να φορέσει τη φανέλα της Ολίμπια Λιουμπλιάνας. Το καλοκαίρι του 2000 κατέκτησε με την εθνική ομάδα της χώρας του το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ. Η Λιθουανία ηττήθηκε από τις ΗΠΑ στον ημιτελικό με δύο πόντους διαφορά και ο αγώνας έμελλε να μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη του «Σάρας», ο οποίος έχασε το μοιραίο τρίποντο στο τέλος του αγώνα.

Οι πρώτοι τίτλοι με «Μπάρτσα» και η αναγνώριση

Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα με την οποία πανηγύρισε τους πρώτους τίτλους στην καριέρα του. Σε τρία χρόνια κατέκτησε δύο νταμπλ (2001, 2003) και την πρώτη ευρωπαϊκή «κούπα», την Ευρωλίγκα του 2003.

Εκείνο το καλοκαίρι οδήγησε την εθνική Λιθουανίας στην κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας, ενώ παράλλήλα αναδείχθηκε MVP τόσο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος όσο και των τελικών του ισπανικού πρωταθλήματος. Πλέον ο «Σάρας» είχε δημιουργήσει το δικό του όνομα στην Ευρώπη, που χρόνο με το χρόνο θα γινόταν ολοένα και πιο «βαρύ».

Δύο τριπλ κράουν με την Μακάμπι

Έπειτα ακολούθησε η μεγάλη καριέρα στην Μακάμπι Τελ Αβίβ με τα δύο σερί τριπλ κράουν (2004, 2005) ενώ αναδείχθηκε και πολυτιμότερος παίκτης του Final 4 το 2005.

Τα επτά τρίποντα και το ΝΒΑ

Στο μεταξύ ο «Σάρας» πήρε από χέρι τη Λιθουανία και την οδήγησε μέχρι την τέταρτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Στον αγώνα, όμως, της πρώτης φάσης ο Λιθουανός αστέρας σημείωσε 28 πόντους κόντρα στις ΗΠΑ και φυσικά οδήγησε την ομάδα του σε μια μεγάλη νίκη.

Το «χρυσάφι» των Πέισερς

Λίγο καιρό μετά, λοιπόν, το καλοκαίρι του 2005 αποφάσισε να αποδχτεί το ηγεμονικό συμβόλαιο των Ιντιάνα Πέισερς. Τριετές συμβόλαιο συνεργασίας έναντι 12 εκατ. δολαρίων!

Ο Γιασικεβίτσιους έγινε ο 7ος Λιθουανός που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ, μετά τους Σαρούνας Μαρτσιουλιόνις, Άρβιντας Σαμπόνις, Άρβιντας Ματσιγιάουσκας, Ζιντρούνας Ιλγκάουσκας, Μαρτίνας Αντριουσκεβίτσιους και Λίνας Κλέιζα.

Φτωχή συγκομιδή

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν εξελίχθησαν όπως τα περίμενε και δεν είχε αρκετό χρόνο συμμετοχής στους Ιντιάνα, με τους οποίος έπαιξε 75 αγώνες (15 βασικός), έχοντας 20 λεπτά μέσο όρο ανά αγώνα και 7,3 π. (μ.ο) την πρώτη χρονιά και μόλις 37 αγώνες τη δεύτερη χρονιά με 7.4 π. (μ.ο) σε 17,9 λεπτά ανά αγώνα.

Ανταλλαγή στους Ουόριορς και ΠΑΟ!

Έτσι, στις 17 Ιανουαρίου του 2007 δόθηκε με ανταλλαγή στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς αλλά και πάλι δεν πήρε το χρόνο συμμετοχής που ήθελε καθώς είχε μόλις 11,9 λεπτά ανά ματς.

Ο «Σάρας» βλέποντας πώς στο ΝΒΑ δεν θα είχε άλλες ευκαιρίες αποφάσισε να επιστρέψεις την Ευρώπη αποδεχόμενος τη «βασιλική» πρόταση του Παναθηναϊκού.

Παντρεμένος με τοπ μόντελ

Όσον αφορά την προσωπική τη ζωή, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είναι από τον Ιούλιο του 2006 παντρεμένος με την Ισραηλινή Λίνορ Αμπαρτζίλ, που είχε αναδειχθεί Μις Κόσμος το 1998.

Παράλληλα, έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Βιτένις, που αγωνίζεται στην μικρή ομάδα Ζαλγκίρις Κάουνας και έχει κληθεί στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του.

Τίτλοι και διακρίσεις:

Μπαρτσελόνα:

Πρωταθλήματα 2001, 2003
Κύπελλα 2001, 2003
Ευρωλίγκα 2003

Μακάμπι:

Πρωταθλήματα 2004, 2005
Κύπελλα 2004, 2005
Ευρωλίγκα 2004, 2005

Λιθουανία:

Ολυμπιακοί αγώνες 2000 (χάλκινο)
Ευρωμπάσκετ 2003 (χρυσό)
Ευρωμπάσκετ 2007 (χάλκινο)

Προσωπικές διακρίσεις:

MVP τελικών ισπανικού πρωταθλήματος: 2003
MVP Ευρωμπάσκετ 2003
MVP Eυρωλίγκα Φάιναλ Φορ 2005

Χρονιά Ομάδα Π. 1Π 2Π 3Π Ρ ΑΣ ΚΛ ΑΓ

1994-95 Μέριλαντ 4.0 81% 45% 38% 0.7 0.9 - 29
1995-96 Μέριλαντ 5.4 50% 43% 46% 1.2 1.6 - 27
1996-97 Μέριλαντ 12.7 74% 42% 32% 2.5 3.1 - 32
1997-98 Μέριλαντ 17.5 76% 52% 40% 3.2 3.6 1.2 32
1998-99 Λιέτουβος 17.5 81% 55% 47% 3.2 4.7 1.2 30
1999-00 Ολίμπια 9.3 93% 62% 42% 1.5 3.3 1.5 32
2000-01 Μπαρτσελόνα 14.4 82% 55% 44% 5,1 2.2 1.1 37
2001-02 Μπαρτσελόνα 15.5 85% 58% 41% 2.4 4.2 1.1 38
2002-03 Μπαρτσελόνα 11.8 87% 50% 48% 1.3 3.2 0.7 44
2003-04 Μακάμπι 13.1 74% 53% 58% 1.7 5.0 1.2 33
2004-05 Μακάμπι 13.3 86% 54% 52% 2.0 4.6 0.9 23
2005-06 Πέισερς 7.3 91% 43% 36% 2.0 3.0 0.5 75
2006-07 Πέισερς 7.4 92% 43% 37% 1.3 3.0 0.3 37
2006-07 Ουόριορς 4.3 87% 43% 27% 0.8 2.3 0.5 26

Σεπτέμβριος 27th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Λίνεν ο…ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Είτε το φέρεις από εδώ, είτε το φέρεις από εκεί, ένα είναι το συμπέρασμα. Ο Ελληνας (όπως και να το κάνουμε) θέλει το Γερμανό του. Τρανό παράδειγμα, οι δύο προπονητές που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στους πάγκους της Εθνικής Ελλάδας και του Πανιωνίου. Και αν τον Ρεχάγκελ, το πρότεινε η γυναίκα του (σ.σ.: Μπεάτα) στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον Έβαλντ Λίνεν. Ο mirodias σας παρουσιάζει ένα μίνι αφιέρωμα στον τεχνικό τυο Πανιωνίου.

Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1953 στην πόλη Σλος Χόλτε Στούκενμπροκ. Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε τη σεζόν 1974-1975 στην Αρμίνια Μπίλεφελντ σε ηλικία 21 ετών. Μετά από μία τριετία, πήρε μεταγραφή για την Γκλάνμπαχ όπου και αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια. Το καλοκαίρι του 1981 επέστρεψε και πάλι στην Αρμίνια την οποία θα αφήσει μετά από δύο χρόνια για….τα μάτια της Γκλάνμπαχ και πάλι. Τελευταίος «σταθμός» της ποδοσφαιρικής του καρίερας ήταν η Ντούισμπουργκ. Αγωνίστηκε για πέντε συναπτά έτη (1987-1992) και στη συνέχεια κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

Δεν θα αντέξει όμως για πολύ καιρό μακριά από το ποδόσφαιρο. Το «μικρόβιο» της προπονητικής δεν τον άφησε.

Το Μάρτιο του 1993 ανέλαβε χρέη πρώτου προπονητή στην ομάδα που τελείωσε την καρίερα του. Την Ντούισμπουρνγκ. Το καλοκαίρι του 1994 όμως θα αποτελέσει παρελθόν και θα εργαστεί στην Ισπανική Τενερίφη ως βοηθός προπονητή. Την διετία 1997-1999 θα αναλάβει τη Χάνσα Ρόστοκ και στη συνέχεια θα «μετακομίσει» για τρία χρόνια (ως το 2002) στην Κολωνία.

Τον Μάρτιο του 1993 έγινε προπονητής της πρώτης ομάδας της Ντούισμπουργκ, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Τενερίφη. Αμέσως μετά ανέλαβε τα ηνία της Χάνστα Ρόστοκ, της Κολονίας, της Τενερίφης ξανά, επέστρεψε για ένα εξάμηνο στην Γκλάντμπαχ και ακολούθως ανέλαβε το Ανόβερο, απ’ όπου έφυγε το Νοέμβριο του 2005. Τη σεζόν 2002-2003 θα βρεθεί και πάλι στην Τενερίφη, ως πρώτος προπονητής αυτή τη φορά και στη συνέχεια θα εργαστεί στις Γκλάντμπαχ και Ανόβερο.

Και κάπου εδώ, ο κ. Λίνεν έρχεται στα μέρη μας. Το καλοκαίρι του 2006 ο Κωσταντίνος Τσακίρης ανέλαβε την ιδιοκτησία της ΠΑΕ Πανιώνιος. Έψαξε αρκετά και τελικά βρήκε τον κατάλληλο προπονητή που αναζητούσε. Όπως λέει και μια παροιμία, «το καλό πράγμα αργεί να γίνει». Ο Έβαλντ Λίνεν ανακοινώθηκε απίσημα από την ΠΑΕ Πανιώνιος και έπιασε αμέσως δουλειά.Ο Πανιώνιος  πραγματοποίησε αρκετές μεταγραφές καιο Γερμανός προπονητής επέμενε στην απόκτηση του γεωργιανού, Τσικιτισβήλι.

Τις πρώτες αγωνιστικές στην Superleague (σεζόν 2006-2007) ο Πανιώνιος τα έβρησκε…σκούρα. Η ομάδα δεν πήγαινε τόσο καλά όσο αναμέναν οι διοικούντες τον σύλλογο. Εκτός από την ομάδα της Νέας Σμύρνης, στα πρώτα μισά του πρωταθλήματος, το… «πουλέν» (σ.σ.: Τσικιτισβήλι) του Λίνεν δεν ανταπεξήλθε. Ο Γερμανός τεχνικός μάλιστα «χρεώθηκε» τη μεταγραφή του.

Στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος όμως, ο Γεωργιανός μέσος «έβγαζε» μάτια και μαζί του όλος ο Πανιώνιος. Η δουλειά που έκανε τόσο καιρο ο Λίνεν φάνηκε.

Οι Νεοσμυρνιώτες κατάφεραν τελικά να τερματίσουν στην 5^η θέση του πωταθλήματος και να πάρουν το εισιτήριο για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Πριν μερικές ημέρες, ο Πανιώνιος αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό σε φιλικό αγώνα στο Καραϊσκάκη. Οι «κυανέρυθροι» επικράτησαν με 2-1 παίζοντας σχεδώ σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Ομάδα, καλοδουλεμένη, με αλυλοκάλυψη και σωστή ανάπτυξη. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με τον σωστό τρόπο που δουλέβει ο Λίνεν στις προπονήσεις. Σημειώνει κάθε τι στο μπλοκάκι του και ύστερα αναλύει τα λάθη στους ποδοσφαιριστές του. Ένας πραγματικά καλός προπονητής.

Υ.Γ.: Την ομάδα δεν την κάνουν μόνο οι παίκτες, αλλά και οι προπονητές. Και ο Πανιώνιος έχει πετύχει «διάνα» σε αυτό. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε ωραίο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και χάρη στον Έβαλντ Λίνεν το βλέπουμε.

Ελπίζω να δούμε και σε άλλες ομάδες τέτοιους προπονητές….

Αύγουστος 11th, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments

Michael Schumacher η ζωή σου…

Ξεφυλλίζοντας το λεξικό…

Πρωταθλητής: Ο πρώτος στην επίδοση αθλητής / ο νικητής σε πρωτάθλημα / πρωταγωνιστής που πρωτοστατεί στη διάδοση μιας ιδέας.

Νικητής: Αυτός που κατίσχυσε, επικράτησε σε μάχη ή αγώνα.

Ρεκόρ: Αναγνωρισμένη επίδοση σε άθλημα ή διαγωνισμό που ξεπερνά κάθε προηγούμενη στο είδος της. Από τις 22-10-2006, τιμής ένεκεν, δίπλα από τις λέξεις αυτές στα λεξικά όλου του κόσμου πρέπει να προστεθεί ακόμη μια ερμηνεία: Ο Μίκαελ Σουμάχερ! Καθίστε αναπαυτικά και ξεφυλλίστε με τη βοήθεια του mouse σας το… online μυθιστόρημα της ζωής του Θρύλου της Formula 1. Σας παρουσιάζω ένα μεγάλο αφιέρωμα 13.500 λέξεων, όλα όσα θέλετε να ξέρετε για τη ζωή και την επική καριέρα του Γερμανού πιλότου. Μια ιστορία, που, όμως δεν είναι… παραμύθι και για αυτό απουσιάζει από αυτή και το ανάλογο happy end. Ποιος ξέρει όμως. Ίσως έτσι ο μύθος μεγαλώσει ακόμη περισσότερο…

Μίκαελ Σουμάχερ: Το φιλμ μιας σπουδαίας καριέρας

Τα χρόνια πριν την F1

Σε ένα άθλημα που συχνά έχει χαρακτηριστεί ως η «παιδική χαρά» για τους εξαιρετικά πλούσιους, ο «ταπεινός» Μίκαελ Σουμάχερ αποτελεί εξαίρεση στην ιστορία της Formula 1. Ο πατέρας του έκανε δύο δουλειές για να τα βγάλει πέρα ενώ και η μητέρα του εργαζόταν σε καντίνα.

Ξεκίνησε να τρέχει στα καρτ από την ηλικία των τεσσεράμισι ετών, χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο καρτ φτιαγμένο από τον πατέρα του Ρόλφ. Δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα απλό καρτ με πετάλι που είχε τοποθετηθεί σε μια μηχανή μοτοσικλέτας. Αμέσως πήρε τα «ηνία» του οχήματος και κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα στην ηλικία των έξι χρόνων.

Το τεράστιο ταλέντο του, το είχαν αναγνωρίσει οι γονείς του -όμως- δεν είχαν τα οικονομικά μέσα για να στηρίξουν την προσπάθεια του γιου τους. Αντ’αυτού, έπρεπε να εμπιστευτούν τη γενναιοδωρία και τη χορηγία ορισμένων εύπορων προσώπων, οι οποίοι έβλεπαν επίσης τις δυνατότητες του μικρού τότε Σουμάχερ.

Από το 1984 και μετά, ο Σουμάχερ κέρδισε πολλά Γερμανικά και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στα καρτ, συμπεριλαμβανομένου τη σειρά Formula Konig. Το 1987 ήταν πρωταθλητής Ευρώπης και Γερμανίας στα καρτ και σε αυτό το σημείο παράτησε το σχολείο και ξεκίνησε να δουλεύει ως μηχανικός. Το 1988, ο «Σούμι» συναγωνίστηκε στη σειρά της Formula Ford και ανταγωνίστηκε στη Γερμανική Formula 3 για τα επόμενα δυο χρόνια, κερδίζοντας τον τίτλο το 1990.

Το 1991, συνέχισε την ανοδική του πορεία, μπαίνοντας στο πρόγραμμα αγώνων της Mercedes για το παγκόσμιο πρωτάθλημα αντοχής, κερδίζοντας αγώνες στο Μεξικό και στην Autopolis, με μια Sauber-Mercedes C291. Σύντομα αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Formula 3000 της Ιαπωνίας ενώ λίγο πριν τη δεκαετία του ’90 πήρε μέρος στη γερμανική περιοδεία για το πρωτάθλημα αυτοκινήτου.

Το ντεμπούτο του στην F1

Ο Σουμάχερ έκανε το ντεμπούτο του στη Formula 1 μαζί με την ομάδα Τζόρνταν της Ford το 1991 στο Γκραν Πρι του Βελγίου ως αναπληρωματικός οδηγός του φυλακισμένου Μπερτράντ Γκασό (με την κατηγορία ότι ψέκασε με αέριο το πρόσωπο ενός οδηγού ταξί στο Λονδίνο).

Ο Εντι Τζόρνταν έβαλε τον «Σούμι» να υπογράψει, αφού εντυπωσιάστηκε στο Σίλβερστοουν από τα δοκιμαστικά της προηγούμενης μέρας. Ο Γερμανός τον διαβεβαίωσε ότι είχε την εμπειρία να «βγάλει εις πέρας» την πίστα «Σπα», πέραν του γεγονότος ότι είχε κάνει τη διαδρομή μόνο μια φορά – με ένα δανεικό ποδήλατο! Ο νεαρός Σουμάχερ εντυπωσίασε με την 7η θέση που κατέλαβε στα επίσημα δοκιμαστικά, την καλύτερη για την ομάδα του εκείνη τη σεζόν, ξεκινώντας μάλιστα τον αγώνα πιο μπροστά από τον άλλο οδηγό της ομάδας τον, Ιταλό -βετεράνο τότε- Αντρέα Ντε Τσέζαρις.

Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογα εντυπωσιακή στο ντεμπούτο του «Σούμι» αφού το πρώτο του γκραν πρι έληξε άδοξα στον πρώτο μόλις γύρο, λόγω προβλήματος στον συμπλέκτη.

Τα χρόνια της Μπένετον

(1991-1993)

Μετά από το εκπληκτικό ντεμπούτο του, υπέγραψε αμέσως με την Μπενετον- Ford για τον επόμενο αγώνα και έδειξε αμέσως πως έχει ότι χρειάζεται για να έχει μια λαμπρή καριέρα. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια της Τζόρνταν, η οποία πίστεψε ότι η Μπένετον της «έκλεψε» τον οδηγό που ήταν δεσμευμένος με συμβόλαιο.

Έτσι, ο Σουμάχερ έγινε γνωστός ως ένας ανερχόμενος οδηγός της F1 καθώς πετύχαινε την παρθενική του νίκη στο Γκραν Πρι του Βελγίου με την Μπένετον-Ford. Το 1992 τερμάτισε τρίτος στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος μπροστά από τον τρεις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Άιρτον Σένα. Το 1993 ήταν ένας χρόνος γεμάτος προσδοκίες για την Μπένετον και τον Σουμάχερ.

Ο Γερμανός κέρδισε έναν αγώνα στο Γκραν Πρι της Πορτογαλίας αλλά δεν ήταν αρκετό για να διεκδικήσει τον παγκόσμιο τίτλο. Η Μπένετον δεν ήταν ακόμα 100% ανταγωνιστική. Η Γουίλιαμς των Χιλ και Προστ ήταν ένα πολύ πιο εξελιγμένο και ισχυρό μονοθέσιο, ενώ ανώτερη τεχνολογικά ήταν και η ΜακΛάρεν του Σένα.

(1994-1995)

Το 1994 είναι μια ιστορική χρονιά τόσο για τον Μίκαελ Σουμάχερ, όσο και για ολόκληρη τη Φόρμουλα 1. Και οι λόγοι δεν είναι μόνο θετικοί. Ο «Σούμι» θα κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα, σε μια σεζόν που στιγματίστηκε από τους θανάτους του Άιρτον Σένα και του Ρόλαντ Ράτσενμπεργκερ στο γκραν πρι της Ίμολα, αλλά και από τις κατηγορίες των άλλων ομάδων ότι η Μπένετον είχε βρει τρόπο να παραβιάσει τους κανονισμούς της FIA για τα ηλεκτρονικά βοηθήματα (Traction control, Launch control).

Μετά από σχετική έρευνα, η Ομοσπονδία είχε ανακαλύψει πρόγραμμα εκκίνησης (launch control software) στο μονοθέσιο της Μπένετον, αλλά και ποικιλία άλλων, επίσης απαγορευμένων, προγραμμάτων και στα μονοθέσια των ανταγωνιστών της. Επειδή όμως δεν βρέθηκαν αποδείξεις για τη χρησιμοποίησή τους, οι τιμωρίες που επιβλήθηκαν ήταν από ελάχιστες δυνατές έως ανύπαρκτες.

Μετά τον θάνατο του Σένα, αυτός που ανέλαβε το φορτίο να διεκδικήσει τον τίτλο από τον Σουμάχερ ήταν ο έτερος οδηγός της Γουίλιαμς, Ντέιμον Χιλ. Παρόλο που ο Βρετανός είχε ανώτερο μονοθέσιο από τον Σουμάχερ, πραγματικά πάσχιζε να ακολουθήσει τον ρυθμό του. Ωστόσο, χάρη κυρίως στον αποκλεισμό του Σουμάχερ από δύο γκραν πρι (Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο), ο Χιλ κατάφερε να μειώσει τη διαφορά από την κορυφή.

Στο Βρετανικό γκραν πρι, ο Σουμάχερ έκανε προσπέραση στον γύρο σχηματισμού και εν συνεχεία αγνόησε την ποινή που του επιβλήθηκε. Η λογική συνέπεια ήταν η μαύρη σημαία και ο αποκλεισμός του από το γκραν πρι, ενώ του επιβλήθηκε και περαιτέρω ποινή αποκλεισμού από άλλους δύο αγώνες. Η Μπένετον έκανε λόγο για σφάλμα επικοινωνίας μεταξύ των αγωνοδικών και της ομάδας.

Στη συνέχεια, ο Σουμάχερ αποκλείστηκε και από το βελγικό γκραν πρι, λόγω παράβασης των κανονισμών στο «στήσιμο» του μονοθεσίου του. Πλέον, πριν το τελευταίο γκραν πρι της σεζόν, στην Αυστραλία, ο Σουμάχερ προηγούταν του Χιλ με ένα βαθμό. Μετά από μια πολυσυζητημένη σύγκρουση των δύο οδηγών κατά τη διάρκεια του αγώνα και η οποία σύμφωνα με τους περισσότερους προκλήθηκε επίτηδες από τον Γερμανό η διαφορά παρέμεινε στον ένα βαθμό και έτσι ο «Σούμι» πανηγύρισε τον πρώτο του τίτλο στη Φόρμουλα 1.

Την επόμενη σεζόν, το 1995, ο Σουμάχερ παρέμεινε οδηγός της Μπένετον, η οποία τώρα κινούνταν με κινητήρες της Ρενό. Το μονοθέσιο της Γουίλιαμς βέβαια παρέμεινε ανώτερο από το δικό του, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε από το να υπερασπιστεί επιτυχώς τον τίτλο του, τερματίζοντας με 33 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Ντέιμον Χιλ.

Παράλληλα, μαζί με τον Τζόνι Χέρμπερτ σαν τον άλλο οδηγό της ομάδας, η Μπένετον κατέκτησε και το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Ο Μίκαελ Σουμάχερ έγινε τότε ο νεαρότερος οδηγός στην ιστορία της Φόρμουλα 1 που έφτασε στο νταμπλ (πρωτάθλημα οδηγών και κατασκευαστών), σε ηλικία 26 ετών, 9 μηνών, 19 ημερών, ένα ρεκόρ που το 2006 κατέχει ο Φερνάντο Αλόνσο.

Η κατάκτηση των δύο συγκεκριμένων τίτλων από τον Σουμάχερ ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας για τη δημιουργία του μύθου γύρω από το όνομά του. Και ο λόγος είναι πολύ απλός: Το μονοθέσιό του ήταν κατώτερο από αυτό των αντιπάλων του, όμως αυτός, όχι απλά έφτασε σε δύο πρωταθλήματα, αλλά το έκανε όντας ο απόλυτος κυρίαρχος.

Νίκησε στα 17 από τα 31 γκραν πριν αυτή τη διετία και τερμάτισε συνολικά 21 φορές στο βάθρο. Επίσης, μόλις μια φορά κατετάγη σε χαμηλότερη θέση από την 4η, στο βελγικό γκραν πρι του 1995 (16ος), ωστόσο ούτε αυτό τον εμπόδισε από το να κερδίσει και αυτόν τον αγώνα… Η άκρως επιτυχημένη διετία που προηγήθηκε του εξασφάλισε το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα του. Η Scuderia Ferrari είδε στο πρόσωπό του, τον άνθρωπο που θα την οδηγούσε στο πρώτο της πρωτάθλημα μετά από πάρα πολλά χρόνια.

Τα χρόνια της Ferrari

(1996-1999)

Στον πρώτο του χρόνο στη Ferrari ο «Σούμι» τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα των οδηγών πίσω από τους δύο οδηγούς της Williams, Ζακ Βιλνέβ και Ντέιμον Χιλ. Κέρδισε αγώνες στην Ισπανία (τον πρώτο υπό βροχή), το Βέλγιο και την Ιταλία. Το 1997, ο «Σούμι» έχασε κυριολεκτικά στο τέλος το πρωτάθλημα των οδηγών στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς και μάλιστα αφού προηγούνταν στη βαθμολογία. Μετά από μια σύγκρουση με τον Βιλνέβ, ο Γερμανός βγήκε εκτός αγώνα, χάνοντας τον τίτλο.

Το 1998, υπήρξαν αλλαγές στους κανόνες των ελαστικών της Formula 1 που φάνηκε ότι ευνοούσαν τη Bridgestone εις βάρος της Goodyear. Από την αρχή της σεζόν ήταν φανερό ότι η ΜακΛάρεν με τα ελαστικά της Bridgestone, είχε το καλύτερο αυτοκίνητο. Ακόμη και έτσι, ο «Σούμι» κατάφερε να βρεθεί πολύ κοντά στον τίτλο παρόλο που το μονοθέσιο του ήταν κατώτερο του βασικού του αντιπάλου. Όμως, οι έξι νίκες που πέτυχε δεν ήταν αρκετές για να πανηγυρίσει το πρωτάθλημα.

Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Γερμανός έχασε τον τίτλο όχι από καθαρή ατυχία αλλά και εξαιτίας του έτερου οδηγού της ΜακΛάρεν, Ντέιβιντ Κούλθαρντ. Όταν ο τελευταίος στο Γκραν Πρι του Βελγίου είχε «προκαλέσει» την αποχώρηση του «Σούμι» που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει πολύτιμους βαθμούς. Ύστερα από αρκετά χρόνια αναδιοργάνωσης, οι προσπάθειες του Σουμάχερ βοήθησαν τη Ferrari να κερδίσει τον τίτλο των κατασκευαστών το 1999, ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια. Την ίδια χρονιά και συγκεκριμένα στο Γκραν Πρι του Βελγίου, ο Γερμανός έσπασε το πόδι του με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκδικήσει το Πρωτάθλημα των οδηγών.

(2000-2004) – Η χρυσή εποχή

Η νέα χιλιετία στην Φόρμουλα 1 ξεκίνησε με τον Μίκαελ Σουμάχερ αποφασισμένο να γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία του σπορ. Θα περνούσαν αρκετά χρόνια μέχρι κάποιος άλλος οδηγός να γευθεί το τι σημαίνει να είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής…

Το 2000, μετά από μια σκληρή μάχη με τον Μίκα Χάκινεν, ο Σουμάχερ έφτασε στην κατάκτηση του τρίτου του προσωπικού τίτλου, χαρίζοντας στη Ferrari, το πρώτο της πρωτάθλημα οδηγών μετά το 1979, με τον Τζόντι Σέκτερ. Ο Γερμανός ξεκίνησε τη σεζόν με τρεις νίκες σε ισάριθμα γκραν πρι, φτάνοντας στις πέντε νίκες στα πρώτα οχτώ.

Στα μέσα της σεζόν, πάντως, είχε αρκετές ατυχίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ότι τον τράκαραν από πίσω στην πρώτη κιόλας στροφή, σε δύο συνεχόμενα γκραν πρι. Ο Χάκινεν εκμεταλλεύθηκε τις απώλειες αυτές και κατάφερε να τον προσπεράσει στη βαθμολογία, όμως η νίκη του Σουμάχερ στην Ιταλία τον έφερε ξανά στην κορυφή. Αυτή ήταν η 41η νίκη στην καριέρα του με την οποία ισοφάρισε το ρεκόρ του Άιρτον Σένα. Στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα, φορτισμένος και από τη σκληρή μάχη για το πρωτάθλημα, θα ξεσπάσει σε κλάματα μιλώντας για την επιρροή του Βραζιλιάνου οδηγού στη ζωή του (διαβάστε αναλυτικά: O οδηγός Μίκαελ Σουμάχερ). Ο τίτλος θα κρινόταν στην Ιαπωνία.

Ο Σουμάχερ ξεκίνησε από την pole position, όμως έχασε νωρίς την πρωτοπορία από τον Χάκινεν. Δεν είχε πει όμως και την τελευταία του λέξη. Ένας συνδυασμός έξοχης οδήγησης στα μέσα του αγώνα και εξαιρετικής ομαδικής δουλειάς από τη Ferrari στα pit, έφερε τον Γερμανός ξανά στην πρώτη θέση, κάνοντας την προσπέραση μέσα στα pits. Ο Μίκαελ Σουμάχερ πανηγυρίζει το τρίτο του πρωτάθλημα στη Φόρμουλα 1.

Ο Σουμάχερ έφτασε στην κατάκτηση του τέταρτου τίτλου του την επόμενη σεζόν, όμως το πρωτάθλημα του 2001 δεν ήταν το ίδιο δραματικό με τα τέσσερα προηγούμενα. Ο Ντέιβιντ Κούλθαρντ, ο μικρός αδερφός του Σουμάχερ, Ραλφ, ο Μίκα Χάκινεν, ο πρωτοεμφανιζόμενος Χουάν Πάμπλο Μοντόγια, όλοι τους κατάφεραν να πανηγυρίσουν τουλάχιστον μια νίκη, κανείς τους όμως δεν είχε την απαιτούμενη σταθερότητα για να διεκδικήσει τα πρωτεία από τον Σουμάχερ.

Ο Γερμανός πέτυχε εννέα νίκες, (ισοφαρίζοντας το ρεκόρ των περισσότερων νικών σε μια σεζόν του Νάιτζελ Μάνσελ) και στέφθηκε και μαθηματικά πρωταθλητής, τέσσερα γκραν πρι, πριν το τέλος. Χαρακτηριστικές στιγμές της χρονιάς ήταν το Καναδέζικο γκραν πρι, στο οποίο πρώτος τερμάτισε ο Ραλφ και δεύτερος ο Μίκαελ Σουμάχερ, κάνοντας οι δυο τους το πρώτο 1-2 με δύο αδέρφια, στην ιστορία της Φόρμουλα 1. Στο Βελγικό γκραν πρι, ο Μίκαελ φτάνει στην 52η νίκη της καριέρας του και αφήνει πίσω του στη σχετική λίστα τον Αλέν Προστ.

Το 2002 ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του πρωταθλήματος. Έφτασε με χαρακτηριστική άνεση στον πέμπτο του τίτλο, ισοφαρίζοντας τον Χουάν Μανουέλ Φάντζιο. Η Ferrari κέρδισε τους 15 από τους 17 αγώνες και ο Σουμάχερ πανηγύρισε τον τίτλο σχεδόν από τα μέσα της σεζόν, έξι (!) γκραν πρι πριν το φινάλε. Ο «Σούμι» έμεινε μάλιστα μόνος στην πρώτη θέση των οδηγών με τις περισσότερες νίκες σε μια χρονιά, αφού έφτασε σε 11, ενώ ανέβηκε στο βάθρο σε όλα τα γκραν πρι.

Η επόμενη χρονιά δεν ήταν το ίδιο εύκολη. Στο πρωτάθλημα του 2003, οι μεγαλύτερες απειλές για τη Ferrari και τον Σουμάχερ ήταν οι McLaren Mercedes και BMW Williams. Ο αδερφός του, Ραλφ αλλά και ο Μοντόγια ασκούσαν έντονη πίεση, καταφέρνοντας να πάρουν ορισμένες νίκες. Όσο το πρωτάθλημα προχωρούσε, τόσο ο Μοντόγια, όσο και ο Κίμι Ραϊκόνεν κατάφερναν να παραμένουν μέχρι κάποιο σημείο μέσα στο «παιχνίδι».

Ωστόσο, από το ιταλικό γκραν πρι και έπειτα, η Ferrari αντέδρασε και πήρε δύο καθοριστικές νίκες. Μετά τον αποκλεισμό του Μοντόγια από το αμερικανικό γκραν πρι κάτι που σήμανε και το τέλος της διεκδίκησης του τίτλου για αυτόν, ο τίτλος θα κρινόταν ανάμεσα στον Ραικόνεν και τον Μίκαελ Σουμάχερ. Η «μάχη» ήταν σκληρή μέχρι και το τελευταίο γκραν πρι, το ιαπωνικό, όπου και θα κρινόταν ο τίτλος.

Ο Γερμανός τελικά κατάφερε να πάρει τη νίκη και να φτάσει στο έκτο του πρωτάθλημα, τερματίζοντας ωστόσο, μόλις δύο βαθμούς πάνω από τον Φιλανδό αντίπαλό του, ο οποίος είχε πέντε νίκες λιγότερες (μια έναντι έξι).

Μετά από ένα… διάλειμμα ενός έτους, κατά τη διάρκεια του οποίου ο ανταγωνισμός ήταν έντονος, το πρωτάθλημα του 2004 αποτέλεσε ακόμα έναν μονόλογο για τον Γερμανό πρωταθλητή.

Η σεζόν αυτή ίσως ήταν η κορυφαία της καριέρας του, αφού έσπασε ουκ ολίγα ρεκόρ πριν φτάσει στην κατάκτηση του έβδομου προσωπικού του τίτλου. Τερμάτισε τη σεζόν με τις επιδόσεις ρεκόρ των 148 βαθμών και των 13 νικών σε 18 γκραν πρι, ξεπερνώντας την προηγούμενη δική του επίδοση των 11. Χαρακτηριστικό είναι πως οι 12 από τις 13 νίκες του ήρθαν στα πρώτα 13 γκραν πρι. Μετά χαλάρωσε…

(2005) – Η πτώση

Επειδή όμως, ως γνωστόν, όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, έτσι τελείωσε και η κυριαρχία του Σουμάχερ. Το 2005 είναι μια χρονιά που σίγουρα κανείς στη Ferrari δεν θέλει να τη θυμάται, αφού το «πακέτο» μονοθεσίου-ελαστικών αδυνατούσε να γίνει ανταγωνιστικό.

Τη συγκεκριμένη σεζόν, η αλλαγή στους κανονισμούς απαιτούσε από τα ελαστικά να αντέχουν για ολόκληρο το αγώνα, κάτι που η Bridgestone, όπως αποδείχθηκε, δεν μπορούσε να προσφέρει. Όπως υποστήριξαν αρκετοί στο χώρο -και όχι μόνο όσοι υποστήριζαν τα συμφέροντα της Ferrari- αυτή η αλλαγή στους κανονισμούς σκόπευε αποκλειστικά την κυριαρχία του Γερμανού πιλότου και της ιταλικής ομάδας. Πριν καν μάλιστα τα μισά της σεζόν ο ίδιος ο Σουμάχερ παραδέχθηκε πως δεν ήταν δυνατόν να υπερασπιστεί τον τίτλο του.

Σε μια συνέντευξη Τύπου είπε χαρακτηριστικά: «Είναι δύσκολο να κερδίσεις μια μάχη όταν δεν έχεις αντίστοιχα όπλα με τους αντιπάλους σου». Τελικά ο «Σούμι» κατάφερε να τερματίσει τρίτος στο πρωτάθλημα των οδηγών, φτάνοντας μονάχα σε μια νίκη σε όλη τη σεζόν. Δείγμα των προβλημάτων που αντιμετώπισε σε ολόκληρη τη σεζόν ήταν οι αρκετές συγκρούσεις που είχε, με τον Γουέμπερ (Τουρκία), τον Χάιντφιλντ (Αυστραλία), τον Σάτο (Βέλγιο) και τον Άλμπερς (Κίνα). Πρωταθλητής αυτή τη σεζόν αναδείχθηκε ο Φερνάντο Αλόνσο με Ρενό.

(2006) – Ο επίλογος

Στο πρωτάθλημα του 2006 ο Μίκαελ Σουμάχερ δεν ξεκίνησε και τόσο καλά. Στο πρώτο γκραν πρι της σεζόν, στο Μπαχρέιν, πήρε την pole position, φτάνοντας την 65η και ισοφάρισε το ρεκόρ του Σένα. Τελικά τερμάτισε δεύτερος, ενώ στο επόμενο γκραν πρι τερμάτισε στην 6η θέση, παρόλο που κατετάγη 14ος, λόγω αλλαγής κινητήρα.

Στην Αυστραλία, δεν κατάφερε καν να τερματίσει, αφού στην τελευταία στροφή και ενώ βρισκόταν πίσω από τον Μπάτον στην 6η θέση, εγκατάλειψε μετά από έξοδό του από την πίστα. Την πρώτη του νίκη στη σεζόν την πήρε στο Σαν Μαρίνο, όπου επίσης πανηγύρισε και την 66η pole, ξεπερνώντας το ρεκόρ του Άιρτον Σένα. Αυτή ήταν η 7η νίκη του στην πίστα της Ίμολα, όσες είχε τότε και στις πίστες του Καναδά και της Γαλλίας.

Κάπου εκεί, η μάχη του τίτλου με τον Φερνάντο Αλόνσο άρχισε να φουντώνει. Στο ευρωπαϊκό γκραν πρι τερμάτισε πρώτος με δεύτερο τον Ισπανό, ενώ στο επόμενο, στην Ισπανία, οι ρόλοι αντιστράφηκαν με τον Γερμανό να τερματίζει δεύτερος πίσω από τον πρωταθλητή. Στο Μονακό, παρόλο που ξεκίνησε από την τελευταία θέση, λόγω της ποινής που του επιβλήθηκε για σκόπιμη παρεμπόδιση του Αλόνσο κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών, τελικά κατάφερε να εκμεταλλευθεί την εμπειρία του αλλά και εγκαταλείψεις των προπορευόμενων και να τερματίσει τελικά στην πέμπτη θέση.

Στην πίστα του Σίλβερστουν, στο βρετανικό γκραν πρι, ανέβηκε στη δεύτερη θέση του βάθρου, μετά την προσπέρασή του στον Ραικόνεν μέσα στα pits. Αντίστοιχη ήταν και η «εικόνα» του επόμενου γκραν πρι στον Καναδά, όπου ξανά πήρε την ίδια θέση, πίσω από τον Αλόνσο και μπροστά από τον Φιλανδό.

Ο δέκατος αγώνας της σεζόν, σήμανε και τη μεγάλη αντεπίθεση του Μίκαελ Σουμάχερ. Στην πίστα της Ιντιανάπολις στις ΗΠΑ, πήρε την pole ξεκίνησε πρώτος και τερμάτισε και πρώτος, φτάνοντας τις πέντε νίκες στην συγκεκριμένη πίστα, ο μοναδικός οδηγός στην ιστορία, σε οποιαδήποτε κατηγορία αγώνων και όχι μόνο στη Φόρμουλα 1.

Στο «Μάνι-Κουρ» στη Γαλλία, πήρε ακόμη μια νίκη και έφτασε σε ακόμα ένα ρεκόρ, καθώς έγινε ο μοναδικός οδηγός με 8 νίκες σε μια πίστα. Στο γκραν πρι της πατρίδας του, η τρίτη συνεχόμενη νίκη του, σήμανε την μείωση της διαφοράς του από τον Αλόνσο στους 11 βαθμούς, έξι αγώνες πριν το τέλος της σεζόν.

Στην Ουγγαρία, τόσο ο Σουμάχερ όσο και ο Αλόνσο, αντιμετώπισαν προβλήματα κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών, με τον Γερμανό να ξεκινά από την 11η και τον Ισπανό από τη 15η θέση, μετά και από ποινές που τους επιβλήθηκαν για παραβάσεις των κανονισμών. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Αλόνσο εγκατέλειψε.

Ο Σουμάχερ είχε την ευκαιρία να μειώσει ακόμη περισσότερο τη διαφορά, όμως δύο γύρους πριν τον τερματισμό συγκρούστηκε με τον Χάιντφιλντ και εγκατέλειψε. Στο τουρκικό γκραν πρι, αν και δεν πήρε τη νίκη, κατάφερε να τερματίσει δεύτερος, πάνω από τον τρίτο Αλόνσο.

Στην Ιταλία, πήρε ακόμη μια νίκη, ένα γκραν πρι που έχει την δική του σημασία για την ιστορία της Φόρμουλα 1, αφού μετά το τέλος του, στη συνέντευξη Τύπου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Η 91η και τελευταία νίκη της καριέρας του ήρθε στο κινεζικό γκραν πρι.

Ο Γερμανός ξεκίνησε από την 6η θέση και όλα έδειχναν πως δεν θα έφτανε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Ωστόσο, μια λάθος επιλογή ελαστικών του Αλόνσο, (η πίστα ήταν καλυμμένη με νερό λόγω της βροχής που είχε προηγηθεί), έδωσε την ευκαιρία στον Σουμάχερ να κερδίσει πολύ έδαφος και τελικά να ξεπεράσει τον Ισπανό, φτάνοντας στην πρώτη θέση και παράλληλα, στην ουσία ξεπέρασε και τον αντίπαλό του στη βαθμολογία. Μπορεί οι βαθμοί των δύο πλέον να ήταν ίδιοι, όμως ο Γερμανός είχε το προβάδισμα λόγω περισσοτέρων νικών.

Στο προτελευταίο γκραν πρι της σεζόν, στην Ιαπωνία, είχε την ευκαιρία με νίκη να εξασφαλίσει τον τίτλο, αφού με νίκη, η διαφορά θα ήταν στους δέκα βαθμούς, με τον «Σούμι» να έχει 8 νίκες έναντι 6 του αντιπάλου του, με μόλις έναν αγώνα να απομένει. Η μοίρα όμως του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Δεκαέξι γύρους πριν τον τερματισμό και ενώ προπορευόταν συνέβη αυτό που είχε να συμβεί για πέντε ολόκληρα χρόνια. Ο κινητήρας της Ferrari… παρέδωσε πνεύμα και ο Αλόνσο πήρε μια ανέλπιστη νίκη και ξανά το προβάδισμα για τον τίτλο.

Πλέον τα πράγματα ήταν πολύ απλά: Στο τελευταίο γκραν πρι της χρονιάς, στη Βραζιλία, ο Αλόνσο προηγούταν με 10 βαθμούς. Για να πάρει το πρωτάθλημα ο Σουμάχερ, έπρεπε να πάρει τη νίκη και ο Αλόνσο ή να τερματίσει εκτός οκτάδας ή να εγκαταλείψει. Πολύ πιο απλά, να μην πάρει ούτε βαθμό. Στα δοκιμαστικά ο Γερμανός κατετάγη 10ος και ο Ισπανός 4ος. Λόγω προβλημάτων κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο «Σούμι» βρέθηκε και μέχρι την 20η θέση.

Με αντεπίθεση διαρκείας, κατάφερε να φτάσει στην 4η όμως μέχρι εκεί. Από την πλευρά του ο Αλόνσο, ο οποίος ουσιαστικά κατέβηκε να κάνει μια ήρεμη και χωρίς ρίσκο κούρσα, δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα κατά τη διάρκειά της. Οδήγησε με ασφάλεια και πήρε άνετα τη δεύτερη που του χάρισε… σχεδόν θριαμβευτικά τον δεύτερο –συνεχόμενο- τίτλο της καριέρας του.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ τελείωσε την καριέρα του με τον… δεύτερο καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε. Όχι νικώντας, αλλά παλεύοντας με όλες του τις δυνάμεις…

Η «ακροστιχίδα» της ζωής και της καριέρας του Μίκαελ Σουμάχερ

Μια ζωή και μια καριέρα μέσα από 14 γράμματα. Διαβάστε στις 14 κατηγορίες που προκύπτουν από τα ισάριθμα γράμματα του ονόματος του Μίκαελ Σουμάχερ, όλα όσα θέλετε να ξέρετε για τη ζωή και την καριέρα του. Διαβάστε το πλήρες προφίλ του Γερμανού πρωταθλητή, την «ταυτότητά» του, τους αριθμούς που αφορούν την καριέρα του και όλα όσα έχει πετύχει, και «κατεβάστε» τον πλήρη πίνακα των αποτελεσμάτων του, μέσα από την κατηγορία «Μικροσκόπιο».

Γνωρίστε όλα τα απλησίαστα «Ρεκόρ» του. Δείτε την τελευταία «πράξη» της ένδοξης καριέρας του στο «Ιντερλάγκος», εκεί όπου έκανε την τελευταία του εμφάνιση σε γκραν πρι. Δείτε το σήμα-κατατεθέν του στο «Κράνος». Παρακολουθήστε το τελευταίο «Αντίο», δηλαδή την ανακοίνωση της αποχώρησής του μετά το γκραν πρι της Μόντσα.

Διαβάστε στο «Είπε-Είπαν» τις ατάκες που έγραψαν ιστορία, τόσο τις δικές του όσο και αυτές που ακολούθησαν την ανακοίνωση της αποχώρησής του. Μάθετε για τα «Λάθη» του, αλλά και για την τεράστια συμβολή του στην διαδρομή της «Σκουντερία» από την αφάνεια στην κορυφή της Φόρμουλα 1.

Ένας άνθρωπος που το βάθος της μυθολογίας του είναι το πλάτος της αποτελεσματικότητάς του, μια αντιφατική προσωπικότητα, ο Μίκαελ Σουμάχερ είναι η σύγχρονη ιστορία της Formula 1. Η κορυφή του ανήκει και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα του ανήκει για πολλά ακόμη χρόνια. Ίσως και για πάντα… Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τις 23 Οκτωβρίου 2006 ο «ψυχρός» Γερμανός θα κάθεται στο θρόνο του και απλά θα παρακολουθεί τις προσπάθειες των διαδόχων του που θα πασχίζουν να του μοιάσουν, να τον φτάσουν και να τον ξεπεράσουν. Σ’ευχαριστούμε «Σούμι»…

“I believe that Pure Speed is not really the issue. It’s what you can get out of your Potential...”

Michael Schumacher

Αύγουστος 1st, 2007 Posted by mirodias | Αφιερώματα | no comments